Τρίτη, 18 Ιουνίου, 2024
Cineramen Rebranded Logo

Φανατικοί του κινηματογράφου με αγάπη για κριτικές, αφιερώματα και πρόσφατες ειδήσεις από το χώρο της μεγάλης και της μικρής οθόνης, αλλά και από τον κόσμο των videogames. 🎥🍿👾

ΑρχικήΕιδήσειςΠροειδοποίηση για "πολιτιστικά στερεότυπα" στην ταινία Goodfellas

Προειδοποίηση για “πολιτιστικά στερεότυπα” στην ταινία Goodfellas

Βαθμολόγησε το άρθρο
[Total: 0 Average: 0]

 

To Goodfellas θεωρείται η κορυφαία ταινία των 90s σύμφωνα με επαγγελματίες του κινηματογράφου και αναμφίβολα έχει ψηφιστεί δικαίως μια από τις σημαντικότερες ταινίες στο είδος των αστυνομικών ταινιών. To 2000 επελέγη από τη Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου και εισήλθε στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου ως «πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική».

Σύμφωνα με το δίκτυο AMC η ταινία προβάλλει στερεότυπα “που δεν είναι… συνεπή με τα σημερινά δεδομένα”. Στην αρχή της ταινίας αναφέρεται: “Αυτή η ταινία περιέχει γλώσσα και/ή πολιτιστικά στερεότυπα τα οποία δεν είναι συνεπή με τα σημερινά standards της συμπερίληψης και ανεκτικότητας και τα οποία μπορεί να προσβάλλουν ορισμένους θεατές”

Μιλώντας στην New York Post, εκπρόσωπος του δικτύου AMC είπε τα εξής: “Το 2020, αρχίσαμε να προσθέτουμε σχετικές συμβουλές στην αρχή ορισμένων ταινιών που περιλαμβάνουν φυλετικές ή πολιτιστικές αναφορές, τις οποίες κάποιοι θεατές μπορεί να τις βρουν προσβλητικές”.

Η ταινία φυσικά είναι γεμάτη από υπέροχες στιγμές, ατάκες, υποκριτική και φυσικά υπέροχη σκηνοθεσία από τον Martin Scorsese. Μια σκηνή αυτοσχεδιασμού που έχει μείνει χαραγμένη είναι και εκείνη με την ατάκα «How am I funny?» μεταξύ του Joe Pesci και του Ray Liotta. Δεν υπήρχε καν στο σενάριο και βασίστηκε σε μια εμπειρία του ίδιου του Pesci, ο οποίος ανέφερε πως όταν ήταν νέος και εργαζόταν σε εστιατόριο, είχε πει σε έναν πραγματικό μαφιόζο πως ήταν αστείος. Η απάντηση που εξέλαβε τότε ο Pesci, δεν ήταν και τόσο… ενθουσιώδης, όπως και στην ταινία. Είπε την ιστορία αυτή στον Scorsese, ωστόσο ο σκηνοθέτης δεν την τοποθέτησε στο σενάριο γιατί ήθελε οι αντιδράσεις των Liotta και Pesci να είναι αυθεντικές, όπως και στο πραγματικό σκηνικό.

Ωστόσο, παραμένει μια από τις πιο αδικημένες ταινίες στην ιστορία των Oscar. Η ταινία ήταν υποψήφια σε 6 κατηγορίες (ακόμα και σε αυτό αδικήθηκε, μιας και υπήρχαν κι άλλες που μπορούσε να μπει), με μόλις μια νίκη: στην κατηγορία Best Supporting Actor για τον Joe Pesci.

Συγκεκριμένα εκτός από αυτή ήταν υποψήφια και για Best Picture, Best Director, Best Supporting Actress (Lorraine Bracco), Best Adapted Screenplay (Martin Scorsese και Nicholas Pileggi, Best Film Editing (Thelma Schoonmaker).

Ωστόσο, η βραδιά της 25ης Μαρτίου 1991 ήταν ένας θρίαμβος το Dances With Wolves που πήρε 7 Oscar, το Dick Tracy κατέκτησε 3, ενώ το Ghost 2, αφήνωντας το εμβληματικό Goodfellas στα… κρύα του λουτρού με μόλις 1.

Σίγουρα μπορούσε να πάρει δυο ακόμα (ταινίας και σκηνοθεσίας) το λιγότερο, αλλά αποτελεί μια από τις πιο μεγάλες αδικίες που έγιναν στην ιστορία τους, καθώς μια από τις κορυφαίες ταινίες του σινεμά, πέρασε απαρατήρητη σε αυτή την κατηγορία. Πάντως πέρα από αυτό παραμένει μια ταινία που δεν μπορεί να ξεχαστεί.

  • Παρακάτω ακολουθούν μερικά facts της και η αναλυτική άποψη μας:

– Ο Marlon Brando προέτρεπε τον Scorsese να εγκαταλείψει την ταινία που αποτελούσε για τον σκηνοθέτη όνειρο ζωής, καθότι πίστευε ότι το αποτέλεσμα θα ήταν απλά μια κακή αντιγραφή της ταινίας του Mean Streets.

– Το σενάριο της ταινίας βασίζεται στο μυθιστόρημα Wiseguy του συγγραφέα Nicholas Pileggi, που περιγράφει τον βίο και την πολιτεία του πραγματικού μαφιόζου (έφυγε από τη ζωή το 2012 στο Λος Άντζελες). Όλοι οι εμφανιζόμενοι χαρακτήρες του έργου στηρίζονται σε υπαρκτά πρόσωπα της προσωπικής και επαγγελματικής ζωής του Hill.

– Οι Robert De Niro, Joe Pesci και Ray Liotta ίσως είχε άλλον ηθοποιό στην θέση τους. Οι παραγωγοί αρχικά ήθελαν ή τον Tom Cruise ή τον Sean Penn, με τον δεύτερο να κάνει κυριολεκτικά ό,τι περνούσε από το χέρι του για να παίξει. Θεωρούσε την μεγαλύτερη στιγμή στην καριέρα του να παίξει για τον Scorsese και έφτασε μάλιστα στο σημείο να αρνηθεί την πρόταση του σκηνοθέτη Tim Burton για τον ρόλο του Harvey Dent στην ταινία Batman του 1989, προκειμένου να αφοσιωθεί αποκλειστικά στη μελέτη του χαρακτήρα του Henry Hill και στην προετοιμασία της ερμηνείας του.

– Ο Scorsese ήθελε διακαώς να δουλέψει με τον Al Pacino, στον οποίον και προσέφερε τον ρόλο που τελικά κατέληξε στον De Niro. Ο Pacino αρνήθηκε, μιας και δεν ήθελε να τυποποιηθεί στον συγκεκριμένο ρόλο του μαφιόζου, αν και έπαιξε στην ταινία Dick Tracy την ίδια χρονιά. Έτσι λοιπόν, ήθελε να δει μήπως έπαιρνε στην θέση του τον John Malkovich, ο οποίος αρνήθηκε για να παίξει στην ταινία The Sheltering Sky του σπουδαίου Bernado Bertolucci. Aρχικά ο Alec Baldwin ήταν βασικός υποψήφιος για να πάρει τον ρόλο του Joe Pesci, που βραβεύθηκε με το Όσκαρ Β’ Ανδρικού Ρόλου.

– Στα πλαίσια της προετοιμασίας των ηθοποιών για τις ανάγκες των ρόλων τους, ο De Niro συνήθιζε να τηλεφωνεί έως και δέκα φορές ημερησίως στον μαφιόζο Hill υποβάλλοντας του ερωτήσεις γύρω από τη ζωή και τις συνήθειες του James Conway (τον οποίον και υποδυόταν) ενώ ο Liotta άκουσε δεκάδες απομαγνητοφωνημένες συνομιλίες του Hill (τις οποίες είχε υποκλέψει το F.B.I.) ώστε να μπει καλύτερα στο πετσί του ρόλου του.

– Η ταινία έχει πάρα πολλούς αυτοσχεδιασμούς, τόσο εκ μέρους των ηθοποιών (αξέχαστη η περίφημη σκηνή της αστείας ιστορίας που σκαρφίστηκε ο Pesci, εμπνεόμενος από ένα προσωπικό του βίωμα) όσο και εκ μέρους του σκηνοθέτη (η σκηνή όπου ο Liotta και η Bracco χρησιμοποιούν την πίσω πόρτα για να μπουν στο νυχτερινό μαγαζί προέκυψε ως μια έκτακτη λύση ανάγκης μιας και η παραγωγή δεν εξασφάλισε την απαιτούμενη άδεια προκειμένου να χρησιμοποιήσει την κύρια είσοδο, χαρίζοντας μας έτσι ένα από τα πλέον απολαυστικά μονόπλανα στην ιστορία του κινηματογράφου).

– Προκειμένου να δημιουργήσει ένταση κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, ο Scorsese συνήθιζε να δίνει αντιφατικές οδηγίες στους ηθοποιούς. Η τακτική του αυτή μπέρδευε τους ηθοποιούς, προκαλώντας τους συναισθήματα αγανάκτησης και εκνευρισμού, τα οποία και εκμεταλλευόταν στο έπακρο ο δαιμόνιος σκηνοθέτης, αποτυπώνοντας τα στην κάμερα. Γενικά, η επιρροή του Scorsese στα δρώμενα της παραγωγής ήταν τόσο μεγάλη ώστε έφτασε στο σημείο να αποφασίζει ακόμα και για τις ενδυματολογικές επιλογές των ηθοποιών.

– Κατά τη διάρκεια της παραγωγής δεν έλειψαν τα απρόοπτα και τα ατυχήματα. Ο Frank Vincent γέμισε μελανιές εξαιτίας ορισμένων αρκετά δυνατών κλοτσιών που κατά λάθος εισέπραξε από τον De Niro ενώ ο Michael Imperioli κατέληξε στο νοσοκομείο επειδή έκοψε το χέρι του σε σπασμένα γυαλιά όταν έπεσε στο πάτωμα στα πλαίσια της σκηνής δολοφονίας του από τον Pesci (μάλιστα οι θεράποντες ιατροί πανικοβλήθηκαν μόλις αντίκρισαν τον νεαρό ηθοποιό, καθώς ήταν ακόμα καλυμμένος από το ψεύτικο αίμα που χρησιμοποιήθηκε για τις ανάγκες της σκηνής).

– O Paul Sorvino τρεις μόλις μέρες πριν την έναρξη των γυρισμάτων, ζήτησε να αποδεσμευτεί από την παραγωγή καθώς αισθανόταν ψυχολογικά και πνευματικά ανέτοιμος να υποδυθεί τον ψυχρό και αδίστακτο χαρακτήρα του αρχιμαφιόζου Paul Cicero.

Η άποψη μας

Ο θρύλος του παγκόσμιου κινηματογράφου κατάφερε στα 90s να μας δώσει μια σημαδιακή  ταινία, η οποία καταφέρνει να θίξει ζητήματα που ακόμα και τώρα παραμένουν επίκαιρα όσο δεν πάει, ενώ το στυλ της δεν παλιώνει ποτέ.

Τι να πρωτοπεί κανείς για το θρυλικό Goodfellas; Ακόμα και σήμερα παραμένει με διαφορά μια από τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών και αν οχι η καλύτερη γκανγκστερική ταινία, μια από τις καλύτερες στα χρονικά του κινηματογράφου.

Μια ταινία που έδειξε για άλλη μια φορά το τεράστιο ταλέντο του Robert DeNiro (διευρύνοντας έτσι ένα σερί πολύ μεγάλων ταινιών), σε έναν από τους μεγαλύτερους ρόλους στην καριέρα του.

Σ’ αυτη την ανεπανάληπτη ερμηνεία του (όπως και σε πολλές ακόμα βέβαια), απλά πρέπει να υποκλιθεί κάποιος. Εκπληκτικός για άλλη μια φορά, με αστείρευτο πάθος και τρέλα σε έναν πολύ απαιτητικό ρόλο, δίνει μια απλά ΤΕΡΑΣΤΙΑ ερμηνεία.

Φυσικά μαζί και το υπόλοιπο cast, το οποίο μαζί με το εξαιρετικό σενάριο και στην σκηνοθεσία του Scorsese, δίνουν μερικές κλασικές σκηνές ακόμα και σήμερα και όλα είναι αν μη τι άλλο αριστοτεχνικά.

Απεικονίζονται ιδανικά οι συνήθειες της Αμερικής αλλά κυρίως κάνει μια κριτική (με το γάντι τις περισσότερες φορές) για την προσπάθεια εκπλήρωσης του πολυπόθητου American Dream, αλλά και το πως γινόταν το ξεκαθάρισμα λογαριασμών.

Σαγηνευτικός και όπως πάντα κυνικός σε όσα θέλει να περάσει μέσα από καθηλωτικές εικόνες, ερμηνείες που τσακίζουν κόκκαλα και μια κοινωνική κριτική η οποία μπορεί να είναι χρήσιμη ακόμα και τώρα.

Δεν υπάρχει ούτε ένα πλάνο που να μην έχει κάποια συνοχή ή να λες ότι είναι αχρείαστο, χτίζει άμεση επαφή με τον θεατή και σίγουρα πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες ταινίες που έβγαλε ποτέ ο κινηματογράφος.

Για να συνοψίσουμε, μιας και ότι και να πούμε είναι λίγο για αυτή την ταινία είναι ένα ακόμα αριστούργημα της 7ης τέχνης, μια ταινία που δεν θα σταματήσει να επηρεάσει ολόκληρο το σινεμά όσο χρόνια κι αν περάσουν.

Το έργο του Martin Scorsese, όχι μόνο δεν έχει ξεφτίσει από τον χρόνο, αλλά γίνεται ολοένα και καλύτερο με το πέρασμα των χρόνων και παραμένει επίκαιρο όσο ποτέ, με την εικόνα να μιλάει από μόνη της, μια ταινία που δεν πρέπει με τίποτα να χάσετε.

Τα μηνύματα που είναι να περάσει βρίσκουν στόχο και πραγματικά δύσκολα μπορείς να βρείς ψεγάδι στο Goodfellas. Δεν χρειάζονται παραπάνω λόγια και αναλύσεις για μια τέτοια ταινία. Όποιος δεν την έχει δει, πρέπει να το κάνει το συντομότερο δυνατό.

 

Νίκος Δρίβας
Νίκος Δρίβαςhttps://www.cineramen.gr
Δημιουργός και συντάκτης του Cineramen αλλά κυρίως φανατικός του σινεμά.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΝΕΑ

ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΝΤΑΚΤΗ