Οι καλύτερες ταινίες του 2020 σύμφωνα με τον Pedro Almodovar

0
249
Βαθμολόγησε το άρθρο
[Total: 0   Average: 0/5]

Ο Pedro Almodovar είναι ένας από τους πιο διακεκριμένους σκηνοθέτες του σύγχρονου κινηματογράφου και η κάθε λίστα που φτιάχνει έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον φυσικά.

 

Δεν θα μπορούσε παρά τις συνθήκες να φτιάξει και μια σχετικά με τις καλύτερες ταινίες του 2020 μιλώντας παράλληλα για την καραντίνα και το πόσο ωραίο ήταν που υπήρξε η μυθοπλασία και πέρασε ευχάριστα ο χρόνος, θεωρώντας τις τέχνες πάντα απολύτως απαραίτητες και πως αντίδοτο είναι το σινεμά.

Στο επίσημο site της El Deseo ανέφερε τα εξής:

  • «First Cow»: “Ενα συναρπαστικό, απολαυστικό γουέστερν, βλέπεται και ως «buddy movie», ενώ η έντονη παρουσία της φύσης, μου έφερε στο μυαλό το σινεμά της Λουκριτία Μαρτέλ”
  • «The Devil All The Time»: “Μία θαυμαστή, ποιητική και υπέροχη ματιά στα σπλάχνα της Αμερικής με αφήγηση διακριτική και ακριβής. Από τις ταινίες που θα ξαναδώ πολλές φορές, καθώς ο χειρισμός της συγκεκριμένης πλοκής απαιτούσε ένα τόσο μεγάλο ταλέντο.”
  • «Αnother Round»: “Το concept σε στιγμές είναι αστείο, σε άλλες θλιβερό: το αλκοόλ πνίγει, κυριολεκτικά, τους ήρωες και οι ζωές τους καταρρέουν. Ομως υπάρχει ένα μείγμα αισιοδοξίας και μελαγχολίας σε αυτή την ιστορία και το αποτέλεσμα είναι κάτι το μοναδικό. Οι ηθοποιοί είναι συγκλονιστικοί: αριστουργηματικός ο Mads Mikkelsen και φανταστικός στην κινησιολογία του αλκοολικού. Στο φινάλε, κατά τη διάρκεια ενός συναισθηματικού ξεσπάσματος ανάμεσα στους επίσης μεθυσμένους απόφοιτούς του, ο Mads χορεύει. Μία σκηνή πραγματικής κάθαρσης που σου φέρνει δάκρυα στα μάτια. Το Δόγμα 95 επιστρέφει στις ρίζες του.
  • «Swallow»: “Ένα υπέροχο σκηνοθετικό στιλ του Κάρλο Μιραμπέγια-Ντέιβις που λειτουργεί σαν μείγμα από το σινεμά του Γιώργου Λάνθιμου και των Τζέσικα Χάουσνερ-Τοντ Σόλοντζ. Παρακολουθούσα την ταινία αποσβολωμένος. Ενώ η ιδέα είναι τόσο δύσκολο να αναπτυχθεί, δεν κόλλησε πουθενά και δεν με πέταξε έξω σε κανένα σημείο.”
  • «I’m No Longer Here»: “Μία ταινία-έκπληξη από το Μεξικό. Με έναν πρωταγωνιστή που έχει φυσική, ακαταμάχητη γοητεία. Με υπέροχη διεύθυνση φωτογραφάς και ένα καταπληκτικό soundtrack. Θα μπορούσα να το περιγράψω ως μείγμα της «Οδύσσειας και του «Λος Ολβιδάδος» του Λουίς Μπουνιουέλ.”
  • «Little Joe»: Αυτή είναι η καλύτερη ταινία της Τζέσικα Χάουσνερ, μετά το αποκαλυπτικό της «Lourdes». Θα μείνει στην ιστορία ως μία σπάνια ταινία.
  • «Never Rarely Sometimes Always»: “Ακόμα και μόνο για την καθοριστική σεκάνς που δίνει στην ταινία τον τίτλο της, της αξίζει να βρει τη θέση της ανάμεσα στις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Μινιμαλιστικό, ήρεμο διαμαντάκι που ακολουθεί δύο έφηβα κορίτσια τα οποία, με τα ρούχα που φορούν, ταξιδεύουν από τα σπίτια τους στην Πενσυλβάνια μέχρι την Νέα Υόρκη, ώστε η μία να κάνει άμβλωση. Εύθραυστο και χωρίς καμία διάθεση ρητορίας.”
  • «The Painter and the Thief»: “Ενα ντοκιμαντέρ τεράστια έκπληξη. Οι πρωταγωνιστές καταφέρνουν να ερμηνεύσουν τους εαυτούς τους, με μία ειλικρίνεια και μία ακρίβεια που σπανίζε στα ντοκιμαντέρ. Είμαι σίγουρος ότι ο σκηνοθέτης βρήκε την ιστορία τους, την έκανε σενάριο και τους έβαλε να παίξουν. Το αποτέλεσμα είναι μία συγκινητική ιστορία για μία δυνατή φιλία. Κι έναν χαρακτήρα στα όριά του.”
Cineramen

Νίκος Δρίβας

Facebook Twitter Google+

Δημιουργός και συντάκτης του www.cineramen.gr αλλά κυρίως φανατικός του σινεμά

Share

Δείτε ακόμα στο Cineramen

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.