O Σωσίας – Κριτική ταινίας

0
1502
Βαθμολόγησε το άρθρο

Διάρκεια: 92′
Πρωταγωνιστούν: Jesse Eisenberg, Mia Wasikowska, Wallace Shawn, κ.α.

Ο Σάιμον Τζέιμς είναι ένας τυπικός υπάλληλος γραφείου που εργάζεται σε μια μεγάλη πολυεθνική εταιρεία. Το αφεντικό του και οι συνάδελφοι του, τον υποτιμούν συνεχώς, η μητέρα του κάνει παράπονα για όλα και το χειρότερο όλων, η Χάννα, η όμορφη βοηθός στο τμήμα φωτοαντίγραφων, τον αγνοεί. Όπου και να στραφεί ο Σάιμον βρίσκει μόνο εμπόδια και η ζωή του φαίνεται να μην έχει καμία απολύτως βελτίωση. Τα πράγματα θα χειροτερέψουν ακόμα περισσότερο με τον ερχομό του καινούριου συναδέλφου του, Τζέιμς Σάιμον. Ο Τζέιμς είναι ολόιδιος εξωτερικά με τον Σάιμον αλλά έχει όλα όσα του λείπουν. Αυτοπεποίθηση, χαρίσματα και ένα μοναδικό ταλέντο στο να σαγηνεύει τις γυναίκες. Αναπόφευκτα ο Τζέιμς θα αρχίσει να παίρνει την ζωή του Σάιμον.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 3 / 5

Εκτός από την μόδα των remake και reboot, μεγάλη πέραση εδώ και πολλά χρόνια έχουν και οι μετατροπές βιβλίων σε ταινίες. Τέτοιο παράδειγμα είναι και ο Σωσίας, που βασίζεται στο πασίγνωστο ομότιτλο βιβλίο του Ντοστογέφκσκι.

H αξιοποίηση της ιδέας των δυο εκ διαμέτρου αντίθετων χαρακτήρων θα μπορούσε να είναι ιδανική, διότι προσφέρει ένα πρώτης τάξεως ψυχογράφημα των πιστεύω και των ελαττωμάτων-προτερημάτων των δυο πλευρών του πρωταγωνιστή.

Ο σκηνοθέτης Ρίτσαρντ Αγιοάντι (του πολύ καλού Submarine) επιχειρεί να δώσει μια περισσότερο θεατρική ματιά στο βιβλίο, με όσα θετικά και αρνητικά μπορεί να προκύψουν από αυτή την ιδέα. Τα σκηνικά είναι σκοτεινά, έντονα και καταθλιπτικά ως επί το πλείστον, κάτι το οποίο δεν καθιστά την ταινία εύπεπτη για κάποιο κοινό.

Μέχρι ένα σημείο και κυρίως στην πρώτη ώρα (δηλαδή τα 2/3 της ταινίας) τα πράγματα κυλάνε εξαίσια για τον Βρετανό σκηνοθέτη με μια στρωτή εξέλιξη αλλά κυρίως χάρη στις έξοχες ερμηνείες και το “δέσιμο” των δυο πρωταγωνιστών. Σου κινεί το ενδιαφέρον, παρά το γεγονός ότι οι ρυθμοί είναι πολύ αργοί και σε κάνει να αναρωτιέσαι που το πάει. Όλα αυτά δίνουν μια άγρια ομορφιά στην ταινία και κάτι διαφορετικό δείχνει να γίνεται.

Υπάρχει γενικότερα ένα σουρεαλιστικό κλίμα μαύρης κωμωδίας, ειδικότερα από το σημείο που παρουσιάζεται ο σωσίας, παρά μια προσπάθεια να μας κάνει να λυπηθούμε το ένα κομμάτι του ήρωα μέσα από ένα μελόδραμα, κάτι που κάνει την ταινία ακόμα πιο ενδιαφέρουσα και ίσως είναι το κλειδί στην παρακολούθηση της ταινίας.

Η πολυπόθητη κορύφωση που περιμένουν όλοι από ένα σημείο και μετά δεν έρχεται, καθότι το φινάλε είναι κάπως μπερδεμένο, ωστόσο η γεύση που σου μένει είναι θετική και γενικότερα υπάρχει η αίσθηση ότι παρακολουθείς μια αρκετά αξιόλογη ταινία. Όμως ειδικά στο φινάλε, έχεις την αίσθηση ότι κάτι της έλειπε, έτσι ώστε να αντικρίσεις με τα μάτια σου ένα αριστούργημα εκεί που δεν το περιμένεις. Αυτές οι λεπτομέρειες είναι που διαχωρίζουν τα διαμάντια από τις watchable ταινίες.

Το Double στην τελική είναι κάτι το διαφορετικό, μια ταινία για ένα ειδικό κοινό, μια ευχάριστη έκπληξη, αλλά ταυτόχρονα και μια μεγάλη χαμένη ευκαιρία να γραφτεί μια χρυσή σελίδα από το πουθενά. Μπροστά στον χαμό της ανακύκλωσης ιδεών και των copy-paste ταινιών, σίγουρα αποτελεί μια αξιοπρεπή επιλογή για κάτι πέρα από τα συνηθισμένα.


Cineramen

Νίκος Δρίβας

Facebook Twitter Google+

Δημιουργός και συντάκτης του www.cineramen.gr αλλά κυρίως φανατικός του σινεμά

Share

Δείτε ακόμα στο Cineramen

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.