Magic In The Moonlight – Κριτική Ταινίας

0
890
Διάρκεια: 96′
Πρωταγωνιστούν: Emma Stone, Colin Firth, Marcia Gay Harden, Jacki Weaver 
 
Νότια Γαλλία, δεκαετία του 1920, σε ένα ντεκόρ γεμάτο τζαζ, πλούσιες επαύλεις και μόδα της πλουμιστής εκείνης εποχής. Ο Στάνλεϊ, ένας ικανότατος βρετανός μάγος που διαπρέπει σε παραστάσεις, καλείται να ξεσκεπάσει τη Σόφι, μια μέντιουμ που ισχυρίζεται πως δεν βγάζει τα χρήματα της από την υψηλή κοινωνία μέσω απάτης. Η επαφή των δύο δεν θα μείνει μονάχα σε ζητήματα αλήθειας και ψεύδους. 
 
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 2 / 5

Tέλος καλοκαιριού χωρίς ταινία του Woody Allen γίνεται; Όχι, φυσικά. Πιστός στο… ραντεβού του τα τελευταία τρια τουλάχιστον χρόνια και με μια ταινία του να βγαίνει κάθε χρόνο, ο ευρηματικός κινηματογραφιστής συνεχίζει ακάθεκτος να μας παραθέτει τις ιδέες του.
Μετά το πολύ επιτυχημένο περσινό Blue Jasmine (το προπέρσινο που επέτρεψε στην Cate Blanchett να θριαμβεύσει στα περσινά Όσκαρ, τώρα έρχεται η ώρα του Magic In The Moonlight, σε μια ταινία εποχής. Είχαμε βέβαια και το πρόσφατο Fading Gigolo αλλά εκεί μόνο έπαιζε ο σκηνοθέτης.

Εδώ, σε αυτή την ταινία βλέπουμε και τον Woody Allen και τους ρυθμούς της ταινίας, να είναι μια σκάλα πιο κάτω από το συνηθισμένο. Μπορεί να υπάρχουν χαρακτηριστικές ατάκες και οι συγκεκριμένοι ήρωες, που να σε πείθουν ότι βλέπεις ταινία του εκκεντρικού σκηνοθέτη αλλά η ταινία έχει προβλήματα. 

Μπορεί τα τοπία είναι πανέμορφα, η σκηνοθεσία ανά στιγμές να έχει ωραία τρικ και το πρωταγωνιστικό δίδυμο να λειτουργεί σχεδόν σε αυτόματο πιλότο είναι αρκετά ικανοποιητικό, αλλά μέχρι εκεί. Η ταινία έχει υπερβολικά σεναριακά κενά σε σχέση με προηγούμενες δουλειές του σκηνοθέτη και ο ρυθμός της είναι υπερβολικά αργός για αυτά που (δεν) έχει να προσφέρει. 
 
Από το πρώτο ημίωρο, βλέπεις πως τα πράγματα δεν πάνε και πολύ καλά και η ταινία από ένα σημείο και μετά αρχίζει να μην… τραβάει. Νιώθεις μαζί με το καστ πως υπάρχει μια αμηχανία και η θεματολογία που διάλεξε να ασχοληθεί ο σκηνοθέτης δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του κοινού και είναι ολοφάνερο σε μερικά σημεία ότι η ταινία ξεχειλώνει και δεν είναι αυτό που περιμένεις.
 
Όσο και να το παλεύει ο αξιόμαχος και εξαιρετικός Κόλιν Φέρθ και όσο γλυκιά κι αν είναι η Έμμα Στόουν, η ταινία σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να κεντρίσει το ενδιαφέρον του θεατή, πολύ απλά διότι ο καθαρός χρόνος της (χωρίς σάλτσες και υπερβολές) είναι κάτι παραπάνω από μισάωρο, λιγότερος και από επεισόδιο τηλεοπτικής σειράς.
 
Ενώ, μέχρι τα μισά δεν είναι τόσο κακή η ταινία, στο δεύτερο μέρος της κάνει απίστευτα μεγάλα κενά, ενώ το τελευταίο εικοσάλεπτο είναι πιο τραβηγμένο και από ρομαντική κομεντί. Κρίμα και την καλοφτιαγμένη ανατροπή κοντά στο φινάλε, που πάει στράφι. Για κάθε ατάκα που γελάς, υπάρχει και ένα ανιαρό πεντάλεπτο με δεκάλεπτο που τρενάρει τον ρυθμό της ταινίας. 
 
Ας ελπίσουμε, ότι η ταινία αποτελεί μια παρένθεση από την φιλμογραφία του Woody Allen (κάτι για το οποίο είμαστε βέβαιοι και πιστεύουμε ότι θα επιστρέψει δριμύτερος ο σκηνοθέτης), την ώρα που ακόμα και στα 70φεύγα του αποτελεί μια από τις πιο σταθερές λύσεις του Χόλιγουντ αυτή τη στιγμή. Το μέλλον θα δείξει. 
 
 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.