Κριτική για την ταινία Triangle Of Sadness

0
609
Βαθμολόγησε το άρθρο
[Total: 0 Average: 0]

Ένα ζευγάρι μοντέλων – οΚαρλ και η Γιάγια δέχονται μία πρόσκληση σε ένα υπερπολυτελές γιοτ για μία κρουαζιέρα. Συνεπιβάτες τους μία μίξη εκλεκτών εύπορων πελατών ο καθένας με τις ιδιαιτερότητές του και τις καθ’όλα ισχυρές πολιτικές απόψεις του. Μια δυνατή καταιγίδα θα οδηγήσει την βύθιση του σκάφους και επιβάτες και πλήρωμα θα καταλήξουν αποκλεισμένοι σε ένα ερημικό νησί όπου θα πρέπει να επιβιώσουν σε μία νέα πλέον ταξική συνθήκη.

 

Υπάρχουν κάποιες ταινίες που θα μπορούσαν να κάνουν την διαφορά, αλλά υπάρχουν κάποιοι ανασταλτικοί παράγοντες με αποτέλεσμα να καταλήγουν να είναι αρκετά περίεργες εμπειρίες. Μια τέτοια είναι και το Triangle Of Sadness, μια ταινία που έχει ωραίο “περιτύλιγμα” αλλά από περιεχόμενο χωλαίνει, σε αντίθεση με το πολύ καλό The Square, την προηγούμενη του σκηνοθέτη, η οποία ήταν πιο εύστοχη.

Οι προθέσεις της ταινίας είναι να δοθεί μια πιο εναλλακτική ματιά στην ζωή, τον έρωτα και πολλά ακόμα (μην σας κάνουμε spoilers) και γενικότερα να μας κάνει να νοιαστούμε για τους χαρακτήρες, ωστόσο μια υπερβολικά τραβηγμένη ιστορία στο δεύτερο μέρος εκτροχιάζει τα πράγματα. Συν την κενότητα πολλών σκηνών αλλά και γενικότερο η “σπατάλη” του χρόνου της αποτελούν ανασταλτικούς παράγοντες. Χωρίς φυσικά να θεωρείται κακή, απλά είναι μια μεγάλη χαμένη ευκαιρία.

Καταρχάς, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την εκπληκτική φωτογραφία της ταινίας, την ωραία σκηνοθεσία και κατ’ επέκταση την ενδιαφέρουσα ματιά του σκηνοθέτη Ruben Östlund, ούτε αυτό που θέλει να ακολουθήσει με την τεχνική του.

Από τα πρώτα λεπτά φαίνεται ότι η ταινία εχει το ενδιαφέρον της και προσπαθεί να αφηγηθεί μια ιδιόμορφη ιστορία, ωστόσο από τα μισά και μετά ο σουρεαλισμός και η αλληγορία της αρχίζουν και “σκοντάφτουν” στην υπερβολή του σκηνοθέτη της.

Σίγουρα, η κάθε ταινία πρέπει να φέρει την ταυτότητα του κάθε σκηνοθέτη, ωστόσο να μην το παρακάνει και να δίνει αυτό που χρειάζεται ανάλογα και με την θεματολογία της εκάστοτε προσπάθειας. Όσο περνάει η ώρα δείχνει όλο και περισσότερο μπερδεμένη και μπορεί αυτό να γίνεται με γοητευτικό τρόπο μέχρι ένα σημείο, αργότερα όμως αρχίζει και αναιρεί αυτό που πάει να χτίσει.

Η κάμερα σε κάποια σημεία αρχίζει να σε κουράζει, καθότι οι ρυθμοί είναι αργοί εις βάρος της ιστορίας από ένα σημείο κι έπειτα, χωρίς φυσικά να υπάρχει λόγος τις περισσότερες φορές. Επαναλαμβάνουμε, μπορεί το μότο της ταινίας να μας ωθεί να αφεθούμε στο ταξίδι, ωστόσο κάποια γεγονότα είναι αχρείαστα ειδικά από τη μέση και μετά.

Γίνεται κουραστικό το δεύτερο μέρος και “χάνει” τον θεατή, ενώ δεν προσφέρει κάτι στην εξέλιξη της ιστορίας, η οποία αποδεικνύεται άτολμη όσο περνάει η ώρα. Ναι μεν οι ηθοποιοί και η αφήγηση ώρες ώρες έχουν μια γοητεία, αλλά ειδικά μετά τα μισά, χάνεται η μπάλα.

Το όλο εγχείρημα γίνεται επιτηδευμένο από ένα σημείο και μετά, ενώ μερικές σκηνές μπορούσαν να είναι πιο στοχευμένες. Σ’ αυτό δεν θα υπήρχε θέμα αν υπήρχε μια ροή στην ταινία η οποία θα μπορούσε να δώσει κάτι καινοτόμο και όχι να καταλήγει σε επίδειξη τεχνικής από τον αξιόλογο σκηνοθέτη, που έχει δώσει εναλλακτικές προσπάθειες.

Οι ηθοποιοί γενικότερα το παλεύουν όσο γίνεται, αλλά δεν μπορούν να αναδειχθούν, καθότι η ιστορία έχει ταβάνι, είναι επιτηδευμένη και η σκηνοθεσία χάνεται μέσα στην επιδειξιομανία αλλά και την υπερβολικά τραβηγμένη διάρκεια της του Triangle Of Sadness.

Ο σκηνοθέτης σίγουρα είναι “μάστορας” στις εικόνες και κάποια πλάνα σε τραβάνε (ειδικότερα στην αρχή), με το ταξίδι να είναι ωραίο μέχρι ένα κομμάτι της ταινίας, ωστόσο από ένα σημείο και μετά το “καράβι” δεν… τσουλάει. Μια ανεξήγητα αλληγορική στροφή και κάποιες αχρείαστες σκηνές μας τα χαλάνε κάπως.

Γενικότερα ενώ υπήρχαν δυνατότητες η αξιοποίηση δεν ήταν αυτή που έπρεπε, καθώς ο σκηνοθέτης αδικεί τον εαυτό του, καθώς από ένα σημείο και μετά μπερδεύει, μοιάζει εντελώς αμήχανη, μιας και το τελευταίο της κομμάτι δείχνει σαν να είναι από άλλη ταινία.

Ενδεχομένως θα μπορούσε να λειτουργήσει καλύτερα αν συνεχιζόταν όπως στο πρώτο μισό και μίκραινε την διάρκεια της, με το Triangle Of Sadness να μας αφήνει στου δρόμου τα μισά. Θα μπορούσε να είναι μια ολοκληρωμένη ταινία και που αποδεικνύει ότι όσο καλή ιδέα και να έχεις, συν ένα καλό cast, αν δεν την αξιοποιήσεις σωστά, δεν θα πετύχει τους στόχους της. Άσχετα αν έχει στοιχεία που σε μαγεύουν στην διαδρομή της.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: ★★✬☆☆

Ακόμα, μπορείτε να δείτε:


0
Λεπτά
  • Charlbi Dean Kriek
  • Harris Dickinson 
  • Woody Harrelson

Triangle Of Sadness Trailer


Cineramen

Νίκος Δρίβας

Facebook Twitter Google+

Δημιουργός και συντάκτης του www.cineramen.gr αλλά κυρίως φανατικός του σινεμά

Share

Δείτε ακόμα στο Cineramen

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.