Κριτική για την ταινία Three Thousand Years of Longing

0
717
Βαθμολόγησε το άρθρο
[Total: 1 Average: 5]

Αν και η σειρά ταινιών Mad Max έχουν καταλήξει να καθορίσουν την κινηματογραφική του κληρονομιά, ο βραβευμένος με Όσκαρ George Miller απέχει πολύ από το να είναι ένας σκηνοθέτης που επαναλαμβάνεται από ταινία σε ταινία , καθώς δοκιμάζει πάντα κάτι νέο. Είναι ένας εκπληκτικός εικαστικός καλλιτέχνης με ευφράδεια και ενα αναμφισβήτητα ατρόμητο σκηνοθετικό μυαλό πίσω από ταινίες τόσο διαφορετικές μεταξύ τους , όπως τα The Witches of Eastwick και Lorenzo’s Oil , το Happy Feet και το Babe: Pig in the City. Ένας σκηνοθέτης που κάθε φορά που μπαίνει πίσω από την κάμερα, μας κάνει να νιώθουμε πόσο πολύ από τον εαυτό του έχει βάλει στις ταινίες του, απο τα πρώτα καρέ.

 

Αυτό ισχύει και για το τελευταίο πόνημα της πληθωρικής φαντασίας του Miller, την αριστοτεχνικά κινηματογραφική και ενήλικη , στα όρια του ρομαντικού , φαντασία του Three Thousand Years of Longing. Αφήνοντας πίσω την σκονισμένη Αυστραλία , ο Miller φτιάχνει μία πρωτότυπη ταινία με στοιχεία δράσης , περιπέτειας και παραμυθιού , όπου στον πυρήνα της εξετάζει τι είναι αληθινό και τι φανταστικό. Άλλα πάνω απ’ όλα η ταινία μιλάει για την αγάπη… το μυστήριο της αγάπης. Μια δυναμική και μελοδραματική “ανάγνωση” στην αφήγηση, την απώλεια, τη γήρανση και την αγάπη, αναλύει το «να προσέχεις τι εύχεσαι» και την έννοια της ελευθερίας με παιχνιδιάρικες λεπτομέρειες, αλλά και με τρόπο που αναλύει επίσης την ειρωνεία της κατάστασης που βρίσκεται στο κέντρο της ιστορίας του.

Η ιστορία: Μια ιστορία που συνάντησε για πρώτη φορά όταν διάβασε το διήγημα τις βρετανίδας Αντόνια Σούζαν Μπάιατ με τίτλο The Djinn in the Nightingale’s Eye, στα τέλη των 1990s , κάνοντάς την παράλληλα ενα όνειρο ζωής για τον Miller και την μεταφορά της στήν μεγάλη οθόνη.

-Η Δρ. Αλήθεια Μπίνι (Τίλντα Σουίντον) είναι μία ακαδημαϊκός ικανοποιημένη από τη ζωή της, ένα πλάσμα ταγμένο στη λογική. Ενώ βρίσκεται στην Κωνσταντινούπολη για ένα συνέδριο, συναντά ένα Τζίνι (Ίντρις Έλμπα) που της προσφέρει τρεις ευχές με αντάλλαγμα την ελευθερία του. Όμως, η πρόταση του πέφτει πάνω σε δύο εμπόδια. Πρώτον, εκείνη αμφιβάλλει ότι είναι αληθινός και δεύτερον, ούσα ακαδημαϊκός στον τομέα των μύθων και της ιστορίας, γνωρίζει καλά ότι όλες οι διηγήσεις με τις ευχές που εκπληρώνονται δεν έχουν καλό τέλος. Το Τζίνι υπερασπίζεται τη θέση του εξιστορούμενο φανταστικές ιστορίες από το παρελθόν του. Τελικά, την παρασύρει και εκείνη κάνει μια ευχή που εκπλήσσει και τους δύο.


O Miller μένει πιστός στους δύο βασικούς του χαρακτήρες, χωρίς ποτέ να τους μειώνει ή να τους υπονομεύει μόνο και μόνο για χάρη ενός φτηνού αστείου, μιας απροσδόκητης συγκίνησης ή μιας συναισθηματικής κορύφωσης , ενω αρνείται , σε ολη την διάρκεια των 108 λεπτών , να γίνει βαρετός. Η σκηνοθεσία του Miller φοράει περήφανα τα καλά της” , δίνοντάς του με αυτόν τον τρόπο την ευκαιρία να δημιουργήσει ένα διαχρονικό θέαμα , αυτό της ανθρώπινης κατανόησης , ένα από τα καλύτερα στο είδος του που έχω δει εδώ και χρόνια.

Σχεδόν όλος ο διάλογος γίνεται μέσα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου της Alithea, με την Swinton και την Elba να “μονομαχούν” λεκτικά , φορώντας αφράτα λευκά μπουρνούζια ενώ πίνουν τσάι. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρόκειται για μια λιτή, θεατρικά σκηνοθετημένη παράσταση που διασταυρώνεται με τις Χίλιες και Μία Νύχτες. Ο Miller έχοντας στο πλάι του τον βετεράνο διευθυντή φωτογραφίας John Seale, αντιμετωπίζει αυτόν τον μικρό, κλειστό χώρο σαν να ήταν οι φαρδιές, χρυσαφένιες ατελείωτες ερήμους που ο τελευταίος “ζωντάνεψε” στα The English Patient και Mad Max: Fury Road. Υπάρχει ένα μεγαλείο στο πώς πλαισιώνονται οι ηθοποιοί, και ενώ το τζίνι είναι γίγαντας και η Alithea πολύ πιο μικροσκοπική σε ανάστημα, το ζευγάρι γίνεται σιγά σιγά ίσο, σωματικά, καθώς η μέρα γίνεται νύχτα και μια φανταστική ανάμνηση μεταφέρεται σε μια άλλη.

Ο Miller αναδεικνύει , με έναν υπέροχο τρόπο , τη σύνδεση μεταξύ του κεντρικού ζεύγους. Και οι δύο χρειάζονται τις μυθοπλαστικές ιστορίες τους — ή είναι η πραγματικότητά τους; — για να υπάρχουν ο ένας για τον άλλον. Ή , (πώς) υπάρχουν ο ένας για τον άλλον. (Η πιθανότητα να είναι όλα στο κεφάλι της επικρατεί σε μια δελεαστικά άλυτη ασάφεια που παραμένει εύλογη καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας χωρίς να υπονομεύει τα συναισθήματα μέσα της).

Ο Miller “δίνειστην σκηνοθεσία μια γήινη αίσθηση, έναν αισθησιασμό στις εικόνες, μια μυθοποιητική εμβέλεια στούς διαλόγους, και με ενα πονηρό και σκοτεινό χιούμορ μας κρατάει την προσοχή. Ειδικά στο τεχνικό μέρος , και με τις ιστορίες του Τζινι , όπου η κάθε μια είναι, μια έκρηξη κίνησης, ζωής και χρώματος, αλλά παράλληλα να μην μοιάζουν μεταξύ τους.

Αυτή, όμως, η τεχνική τελειότητα δεν θα σήμαινε τίποτα χωρίς το ανθρώπινο στοιχείο, και εκεί ο Miller δεν απογοητεύει. Οι Swinton και Elba έχουν καταπληκτική χημεία και η αυξανόμενη “ένταση” μεταξύ των χαρακτήρων τους σε όλη αυτή τη μακρά συζήτηση πετυχαίνει με έναν εύγλωττο νατουραλισμό (φοβερός ο διάλογός τους στην Ομηρική διάλεκτο) , βγαίνοντας απο την ερμηνευτική “φούσκα” επιτρέποντας έτσι στα συναισθήματά τους να μεταμορφωθούν σε κάτι φρέσκο, απροσδόκητο και νέο , καθώς τόσο η Alithea όσο και το τζίνι έχουν πληγωθεί και αυτός ο πόνος έχει ριζώσει βαθιά μέσα στην ψυχή τους, σχεδόν σε σημείο που ο καθένας τους έχει ξεχάσει ότι “υπάρχει”.

Ο Miller όμως κάνει και λαθάκια που δεν καταστρέφουν το οικοδόμημα που έχει φτιάξει , κάνοντας σεναριακές αλλαγές που δεν συνδέονται όλες μεταξύ τους. Υπάρχουν σημεία όπου τα στοιχεία ξεφεύγουν λίγο άτσαλα, και άλλα απλώς μένουν στο πλάι, σαν να ελπίζουν ότι θα δέσουν με κάποιο τρόπο, προτού εξαφανιστούν στο τίποτα. Λες και ο Miller δεν ήξερε πώς να κοντρολάρει τις ιδεές του, κατα έναν περίεργο λόγο, που μάλλον έγινε κατα λάθος.

Κανένα όμως από αυτά τα μικρά ατοπήματα δεν έχουν σημασία. Ο Miller έχει καταλαβαίνει τόσο σταθερά τι λέει και πού θέλει να φτάσει, που ακόμη και τα κομμάτια του Three Thousand Years of Longing που δεν χωρούν σε αυτό το μεταφορικό και ρομαντικό παζλ , καταλήγουν να τροφοδοτήσουν μια ευρύτερη αφήγηση του τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος και τις ανεξιχνίαστα αμβλιές συνελίξεις που δένουν τους πάντες , ενω το ταξίδι του Τζινι προς την ανακάλυψη του εαυτού του – και την ελευθερία του φυσικά – γίνεται ενα αξιοπρόσεκτο “ride-along” , που γίνεται ακόμα πιο ευχάριστo από την ομορφιά και τις δυνατότητες του κινηματογράφου.

Είναι η ιστορία (της) ζωής, που όσο απογοητευτική και τρελή μπορεί να είναι, είναι επίσης πολύ όμορφη, καθώς η συνεχής ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο είναι μια ευχή που αξίζει να κάνεις…. ανεξάρτητα από τους κινδύνους.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: ★★★★☆

– Ακόμα, μπορείτε να δείτε:


0
Λεπτά
 
  • Tilda Swinton
  • Sarah Houbolt
  • Idris Elba

Three Thousand Years of Longing Trailer

Cineramen

Παναγιώτης Πυλαρινός

Share

Δείτε ακόμα στο Cineramen

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.