Κριτική για την ταινία Last Night In Soho

0
950
Βαθμολόγησε το άρθρο

Λένε πως το παρελθόν είναι μια άλλη χώρα, ένα κλειδωμένο σύνορο. Η νεαρή φοιτήτρια μόδας Eloise (Thomasin McKenzie) καταφθάνει στο Λονδίνο για να ξεκινήσει μια καριέρα στην πόλη, αλλά η εμμονή της με το δοξασμένο παρελθόν του θρυλικού Λονδίνου της δεκαετίας του ’60 την ωθεί σε σκοτεινά μονοπάτια και σε έναν κόσμο φανταχτερού ονείρου και κλειστοφοβικού εφιάλτη. Πρόκειται για ένα κορίτσι που εκφοβίζεται πολύ γρήγορα από την ανταγωνιστική της συγκάτοικο στη φοιτητική εστία και που τα ολονύχτια πάρτι των συμφοιτητών της ταράζουν την ηρεμία της, με αποτέλεσμα να αναζητήσει μια κατοικία σε μια άλλη γειτονιά του Λονδίνου.

  • Γράφει ο Παναγιώτης Πυλαρινός (CinemaFiles)

Όταν τελικά βρίσκει ένα δωμάτιο προς ενοικίαση στην κορυφή ενός παλιού σπιτιού που ανήκει σε μια ηλικιωμένη ιδιοκτήτρια, η ηρωίδα γλιστρά άθελά της σε ένα εφιαλτικό ταξίδι στο χρόνο. Θα βρεθεί στην δεκαετία του ‘60 και θα μετατραπεί σε ένα σκοτεινό είδωλο της φιλόδοξης τραγουδίστριας, χορεύτριας και ηθοποιού, της Sandy (Anya Taylor Joy).

Η νεαρή ηρωίδα θα γίνει σκοτεινός αντίλαλος της ζωής της σαγηνευτικής στάρλετ, και θα παρασυρθεί σε ένα όνειρο όπου η δόξα και οι υποσχέσεις για την καλή ζωή θα πάρουν απρόβλεπτες διαστάσεις και τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και τον εφιάλτη και ανάμεσα στην παράνοια και την διορατικότητα θα γίνουν δυσδιάκριτα. Τα δύο κορίτσια θα συνδεθούν με έναν μεταφυσικό δεσμό, ως είδωλο και θαυμάστρια, ως έμπνευση και μίμηση, ως θύμα και σωτήρας, ως φάντασμα και στοιχειωμένη. Οι ομοιότητες στην καθημερινότητα των δυο γυναικών, ο άυλος συναισθηματικός δεσμός τους, η αμοιβαία εξάρτηση στον κόσμο των ονείρων και η μακάβρια απειλή που θα σκεπάσει τις ζωές τους θα παρασύρουν τον θεατή σε μια δαιδαλώδη αφήγηση σε παράλληλους χρόνους και κόσμους, μέχρι την αποκάλυψη ενός τρομακτικού μυστικού, καλά κρυμμένου στα σοκάκια του Λονδίνου μέσα στις δεκαετίες.

Η εκρηκτική, χυμώδης βρετανική σκηνή της δεκαετίας του ’60, η απαράμιλλη μόδα στην εποχή της αποθέωσης του στυλ, οι αστικοί μύθοι και η βία πίσω από την απατηλή λάμψη, θα θρέψουν ένα συγκλονιστικό μυστήριο στις παρυφές των συνόρων του χρόνου και του μυαλού, εκεί ακριβώς που ολισθαίνει η λογική, μέχρι το ελεγειακό, αιματηρό φινάλε.

Μετά την με το πόδι πατημένο στο γκάζι αφήγηση του Baby Driver, την απολαυστική φαντασία του Scott Pilgrim vs. the World και την αξεπέραστη Corneto Trilogy που αποτελείται από τα Shaun of the Dead (2004), Hot Fuzz (2007) και The World’s End (2013), ο Edgar Wright θέλει να αφήσει ξανά το στίγμα του ως ένας από τους πιο ευφάνταστους βρετανούς δημιουργούς της γενιάς του , για να μας αφηγηθεί – τούτη την φορά – μια συναρπαστική ιστορία τρόμου, εμμονής, απόκοσμης γοητείας και αστυνομικού μυστηρίου, ενω παράλληλα κάνει έναν φόρο τιμής στο άναρχο και απρόβλεπτο Λονδίνο στο απόγειο της pop κουλτούρας του , στην μόδα και στο στυλ της ίδιας εποχής αλλά και στο καθαρό ιταλικό σινεμά τρόμου.

Ένα ερωτικό γράμμα μιας περασμένης εποχής , που αναδεικνύει τους μύθους, την κληρονομιά της pop κουλτούρας, την πολιτισμική έκρηξη μας εποχής , τότε όπου όλα ήταν πιθανά. Ταυτόχρονα είναι και μια προειδοποίηση για τους κινδύνους που μπορεί να κρύβει η νοσταλγία και για τα κρυμμένους σκελετούς και τα φαντάσματα που έχει κάθε εποχή, όσο φωταγωγημένη και να είναι. Αυτή είναι η εγκληματική πλευρά των ιστοριών που επιβίωσαν μόνο για το στυλ και τη φινέτσα. Εδώ κρύβεται το αίμα που οι αφηγήσεις από το Νυχτερινό Λονδίνο του ‘60, συχνά παρέλειπαν. Και εδώ κρύβονται τα καταρρακωμένα όνειρα πολλών ελπιδοφόρων κοριτσιών που δεν βρήκαν μια θέση στον ήλιο και η ιστορία τους έσβησε σε κάποιο υποφωτισμένο nightclub του Σόχο.

Πάνω απ’ όλα, όμως, είναι ένας χορογραφημένος εφιάλτης, μια στυλιζαρισμένη άσκηση στον ψυχολογικό τρόμο, μια γοητευτική ματιά στην εμμονή και μια κατάβαση στο ασυνείδητο όπου τα όρια του χρόνου, του τόπου και της λογικής παύουν να ισχύουν και που η ομορφιά, το ταλέντο και το στυλ, καμουφλάρουν τα τραύματα από τις πιο σκοτεινές ιστορίες που έβγαλε η γειτονιά του Λονδίνου όπου πολλά χρόνια πριν, για μια στιγμή στο χρόνο, κάπου στα Swingin’ Sixties, όλα έμοιαζαν πιθανά.

Εκτός από τις ενδιαφέρουσες γωνίες της κάμερας του Wright , την εξαιρετική φωτογραφία του Chung-hoon Chung ( Oldboy, The Handmaiden ) και τα υπέροχα κοστούμια της δεκαετίας του ’60, η μουσική – τόσο το soundtrack όσο και η παρτιτούρα του βραβευμένου Steven Price ( Gravity ) – συμβάλλουν στον καθορισμό του τόνου της ταινίας , καθώς αυτή περνάει από την υπέροχη περίοδο ακμής της δεκαετίας του ’60 στον απαίσιο κόσμο που κρύβεται ακριβώς κάτω από την επιφάνεια της . Οι αισιόδοξοι ρυθμοί των “παλιών” hits έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τον βαθύ τόνο της μουσικής του Price ( τρανό παράδειγμα , η αλαTaylor-Joy εκτέλεση του Downtown , η οποία μένει αξέχαστη ). Όλα τα παραπάνω έρχονται ως αποτέλεσμα της ικανότητας του Wright στο να φτιάχνει «τη διάθεση» και την ατμόσφαιρα , η οποία τυλίγει πλήρως τον θεατή και τον παρασύρει στα βάθη της σύνδεσης της Sandie και της Elie.

Μια σύνδεση , η οποία μόλις εδραιωθεί και βάλει την πλοκή σε “κίνηση” , ο Wright “ βγάζει “ μια σελίδα από το βιβλίο του M. Night Shyamalan και μας δίνει ενα plot twist που πολλοί δεν θα δουν να “ έρχεται “, αλλά που δίνει , και έχει , νόημα μόλις αποκαλυφθεί.
Ο Wright χρησιμοποιεί για άλλη μια φορά το σπάνιο στυλ αφήγησης του για να δώσει στo cast του την υποστήριξη που χρειάζεται , ώστε να δημιουργήσουν αυτόν τον κόσμο , όπου η “λεπτή κόκκινη γραμμή” της πραγματικότητας συνδυάζεται με τη φαντασία.

Και εδω είναι που τσεκάρει, επίσης, με μεγάλη επιτυχία του κουτάκι της διανομής ρόλων , καθώς συνδυάζει το παλιό (η εκπληκτική Diana Rigg στόν τελευταίο της ρόλο , o Terence Stamp σε έναν κομβικό ρόλο και η Rita Tushingham) , με το νέο (η Anya Taylor Joy και η Thomasin McKenzie ως κεντρικές φιγούρες δίνουν εξίσου πολύ στιβαρές ερμηνείες , με την Joy να κλέβει λίγο παραπάνω την παράσταση , ενω το δίδυμο συμπληρώνει ο πολύς Matt Smith ) .

Ταινία φυσικά χωρίς λάθη δεν υπάρχει… και εδω αυτό είναι η τρίτη πράξη , η οποία έρχεται φουριούζα να κλείσει την ιστορία, η οποία μπορεί να αφήσει , τον θεατή , με κάποια μικρά ερωτήματα , καθώς τα καρέ πέφτουν σαν καταιγίδα και η μουσική ανεβάζει επικίνδυνα … τα desibel της . Λάθος όμως που σίγουρα που δεν θα στερήσει πόντους απο το εξαιρετικό οπτικοακουστικό θέαμα και την ενδιαφέρουσα πλοκή, των 116 λεπτών, που διαδραματίζεται στην μεγάλη οθόνη.

Last Night in Soho το λοιπόν … ένα συναρπαστικό και συνάμα πανέμορφο φίλμ , φόρο τιμής στα giallo , βουτηγμένο ( και πλαισιωμένο με ένα εξαιρετικό soundtrack και κινηματογράφηση από το πάνω ράφι ) , στην κουλτούρα της μοντέρνας νυχτερινής διασκέδασης του Λονδίνου στα μέσα της δεκαετίας του ’60.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: ★★★★☆

– Ακόμα, μπορείτε να δείτε:


0
Λεπτά
 
  • Anya Taylor-Joy
  • Matt Smith
  • Thomasin McKenzie

Last Night In Soho Trailer

Cineramen

Νίκος Δρίβας

Facebook Twitter Google+

Δημιουργός και συντάκτης του www.cineramen.gr αλλά κυρίως φανατικός του σινεμά

Share

Δείτε ακόμα στο Cineramen

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.