Kριτική για την ταινία The Last Duel

0
1612
Βαθμολόγησε το άρθρο

Γαλλία 14ος αιώνας: Όταν ο ιππότης Jean de Carrouges (Matt Damon) επιστρέφει από τον πόλεμο και μαθαίνει πως ένας φίλος του, o Jacques Le Gris (Adam Driver) έχει βιάσει τη σύζυγό του Μαργκερίτ, ζητά από τον βασιλιά να εγκρίνει το αίτημα του για μονομαχία. Αν χάσει, η Μαργκερίτ θα καεί στην πυρά για ψευδή κατηγορία. Οι δύο φίλοι μεταμορφώνονται σε θανάσιμοι εχθροί και είναι πρόθυμοι να ρισκάρουν τη ζωή και την υπόληψη τους -όχι μόνο τη δική τους, αλλά και της άτυχης γυναίκας- στην τελευταία νόμιμη μονομαχία για λόγους τιμής στην ιστορία της χώρας.

  • Γράφει ο Παναγιώτης Πυλαρινός (CinemaFiles)

Βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, η ταινία ξετυλίγει μακροχρόνιες εικασίες για την τελευταία επίσημη μονομαχία στη Γαλλία ανάμεσα στον Jean de Carrouges (Matt Damon) και τον Jacques Le Gris (Adam Driver), δύο φίλων που κατέληξαν να γίνουν άσπονδοι εχθροί. Το ιστορικό αυτό έπος διαδραματίζεται στα μέσα του Εκατονταετούς Πολέμου και πραγματεύεται την εξουσία των ανδρών, τις αδυναμίες της δικαιοσύνης και τη δύναμη και το σθένος μιας γυναίκας που είναι πρόθυμη να υπερασπιστεί ολομόναχη την αλήθεια.

Το 1977 , ο Ridley Scott ντεμπουτάρει με τo Duellists , μια αρκετά αξιόλογη ταινία , που ήταν αρκετή ώστε να κάνει check-in στήν “ βιομηχανία “ του Hollywood , με τα Alien και Blade Runner να είναι πρό των πυλών. Μια προσαρμογή του Joseph Conrad που διαδραματίστηκε κατά τη διάρκεια των Ναπολεόντειων Πολέμων, εκεί όπου ένας Γάλλος αξιωματικός προσβάλλει έναν συνάδελφο του και ξεκινάει μια μεγάλη βεντέτα ζωής , διασταυρώνοντας τα ξίφη τους σε μονομαχίες για να πετύχουν, ο καθένας για τον εαυτό του, δικαιοσύνη και τιμή . Μια ατμοσφαιρική ιστορία που θα μπορούσε να ήταν το αποκορύφωμα της καριέρας για τους περισσότερους σκηνοθέτες, αλλά για τον Scott, ήταν απλά … η αρχή .

44 χρόνια μετά και αφού έχει περάσει μια -σχεδόν- δεκαετία (με εξαίρεση το Martian) με (ψιλο)αδιάφορες δουλειές , έμελλε μια “ άλλη “ Μονομαχία να γίνει η καλυτερή του ταινία , εδω και αρκετό καιρό .

Όσον αφορά το ιστορικό δράμα , ο Ridley Scott … είναι ο άνθρωπός μας . Είτε διαδραματίζεται στις σκονισμένες αρένες της Αρχαίας Ρώμης (Gladiator) ή στην Ιερουσαλήμ της εποχής των Σταυροφόρων (Kingdom of Heaven) , ο Scott μας μεταφέρει κινηματογραφικά , το πραγματικό τίμημα της τιμής και της εκδίκησης. Εδω επιστρέφει σε κάπως παρόμοιο υλικό με το “The Last Duel”, το οποίο δραματοποιεί τα γεγονότα που οδήγησαν στην “τελευταία νόμιμη μονομαχία στην ιστορία της Γαλλίας” , γεγονότα που βασίζονται στο ομώνυμο μη μυθοπλαστικό βιβλίο του Eric Jager που αφηγείται την ιστορία της τελευταίας δικαστικής μονομαχίας που διεξήχθη στη Γαλλία το έτος 1386.

Το Last Duel , είναι απο τις ταινίες , που πρίν απο την προβολή της και παρά την αξία cast και σκηνοθέτη … κρατάς μικρό καλάθι , καθώς στο πίσω μέρος του μυαλού υπάρχει η αμφιβολία . Τι άλλο παραπάνω ( εν ετη μάλιστα 2021 ) έχει να μας “ πει “ το συγκεκριμένο είδος ; Δεν το κρύβω , αλλά και εγω με αυτή την σκέψη μπήκα στήν αίθουσα . Κι όμως . Όταν πίσω απο την κάμερα βρίσκεται , κατά την ταπεινή μου γνώμη , ένας απο τούς 5 πιο σημαντικότερους εν ζωή σκηνοθέτες , και μια τριάδα πολύ αξιόλογων ηθοποιών , λες : δεν μπορεί , κάτι καλό θα βγεί .

Όπερ και εγένετο . Απο τα πρώτα κιόλας λεπτά της ταινίας νιώθεις οτι θα δείς σινεμά , που θα γραπώσει και δεν θα σε αφήσει , σε ολη την διάρκεια των 153 λεπτών της . Αυτό όμως που είναι εύκολο να διακρίνεις , είναι η ανναγένηση ή καλύτερα ενα μικρό σκηνοθετικό restart του Scott , ο οποίος , παρά τα 84 του χρόνια , διανύει μια περίοδο φορμαρίσματος με 4 project ( αναμεσά τους η ζωή του Ναπολέων Βοναπάρτη και η συνέχεια του Gladiator ) να είναι ενεργά και το House of Gucci να κυκλοφορεί τον Νοέμβριο .

H αλήθεια όμως είναι , οτι , σου αρέσουν δεν σου αρέσουν οι ταινίες του Ridley Scott , ο “ παππούς “ ξέρει να δίνει στόν “ λαό “ θέαμα ( ειδικά σε αυτό που λέμε , τεχνικά ) . Εδω όμως σου δίνει … και ουσία . Ουσία , η οποία είναι αποτέλεσμα συνεργασίας σεναρίου/σκηνοθέτη .

Ξεκινώντας απο την σεναριακή αφήγηση , ο Scott θα χωρίσει την ταινία του με ένα έξυπνο τρίκ ( του οποίου η “σκούφια” κρατά απο το 1941 και τον Πολίτη Κέιν , απογειώθηκε με το Rashomon του τεράστιου Kurosawa , ενω τελευταία το είδαμε στην ταινία Only the Animals ) χωρίζοντας την ταινία σε τρία μέρη , δίνοντας μας την αφήγηση των γεγονότων από τρείς διαφορετικές οπτικές. Κάθε κεφάλαιο παρουσιάζει «την αλήθεια σύμφωνα με» έναν από τους τρεις πρωταγωνιστές: Jean de Carrouges, Jacques Le Gris και Marguerite , γραμμένα απο τρείς , αντίστοιχους και διαφορετικούς σεναριογράφους … Matt Damon , Ben Affleck και Nicole Holofcener. Κίνηση ματ η τελευταία , καθώς οι Damon & Affleck έδωσαν το τρίτο και βασικό μέρος στήν καταξιωμένη Holofcener … για το woman’s touch . Ένα τρίτο μέρος , όπου χωρίς ελάχιστες αμφιβολίες, είναι η πραγματική αλήθεια.

Με τούτο τον τρόπο κάθε ένα από τα τρία μέρη μοιάζει να έχει την δική του ξεχωριστή ταυτότητα , ενώ παράλληλα δίνει μια εξαιρετική ροή στόν φιλμικό χρόνο , η οποία παρασύρει μαζί και τον θεατή , γεμιζοντάς τον ένταση και αγωνία , αισθήματα που σε κάνουν να αναρωτιέσαι εάν βλέπεις ιστορικό δράμα ή κάποιο αστυνομικό θρίλερ. Ένας συναρπαστικός τρόπος να προβληματιστεί κανείς για το γεγονός ότι σε μια δοκιμασία ( ή απλά στην καθημερινή ζωή), κάθε άτομο έχει μια ελαφρώς τροποποιημένη εμπειρία και μνήμη των γεγονότων που βιώνει.

Κάθε σκηνή βάζει και ενα λιθαράκι στήν πλοκή , αλλά και στήν αλληλεπίδραση των χαρακτήρων , φτιάχνοντας ενα σεναριακό σύνολο δεμένο όμορφα , του οποίου το χτίσιμο δίνει ένταση και σασπένς μέχρι την “ Μονομαχία ” , η οποία είναι απλά το επιστέγασμα της εκπληκτικής δουλειάς σεναρίου/σκηνοθεσίας .

Ενορχηστρωτής φυσικά των παραπάνω δεν είναι άλλος απο τον Ridley Scott , ο οποίος κουνώντας την σκηνοθετική μπαγκέτα του , δίνει τον ρυθμό , ολα μπαίνουν στήν θέση τους παραδίδοντας μια απο τις καλυτερές του δουλειές. Σύμμαχος του , φυσικά , η εξαιρετική φωτογραφία του DP Dariusz Wolski και το διακριτικά επικό score του Harry Gregson-Williams.

Όσον αφορά την ερμηνευτική τριάδα και τον Ben Affleck ( που εδω λειτουργεί καθαρά ως comic relief ) , o Scott έχει πάρει απο τον κάθε χαρακτήρα αυτό που χρειάζεται . Ο Mat Damon παρά το γεγονός οτι φαίνεται να μην ταιριάζει σε μια ταινία εποχής , καθώς υπάρχει κάτι πάνω του που είναι αναμφίβολα μοντέρνο , παίζει ( στιγμές ) πολύ πειστικά τον μπαρουτοκαπνισμένο πολεμιστή που ζει για την μάχη και την πίστη του στο καθήκον , αλλά που ποτέ δεν αναγνωρίζεται . Στο αντίπαλο στρατόπεδο έχουμε έναν Adam Driver σε εξαιρετική φόρμα , ο οποίος σε πείθει ως διάβολος μεταμορφωμένος σε “ μορφωμένο “ ιππότη . Το μεγαλύτερο στοίχημα, όμως, δεν είναι άλλο απο την Jodie Comer (Killing Eve, Free Guy).

Ο Scott δεν είχε ποτέ έλλειψη ισχυρών γυναικείων χαρακτήρων στίς ταινίες του , η Ripley στο Alien, τις Thelma & Louise , ακόμη και την GI Jane, αλλά το να παραδώσει τα ηνία του τρίτου και πιο ουσιαστικού μέρους του The Last Duel σε ενα γυναικείο POV είναι απο μόνο του ένα στοίχημα , ειδικά όταν παίζεις με ενα είδος, το οποίο παραδοσιακά κυριαρχείται από άνδρες , καθώς τοποθετεί την γυναίκα θύμα στο επίκεντρο και της δίνει φωνή.

Μια ανατρεπτική ιδέα για μια ιστορική ταινία , που ο Scott εκμεταλλεύεται ( για καλό σκοπό ) την παρούσα κατάσταση , βλέπε #metoo ( καθώς τελικά απο οτι βλέπουμε πολυ λίγα – δυστυχώς – έχουν αλλάξει ) , αλλά δεν πέφτει στήν “παγίδα” ώστε να μπερδέψει όσους επιδιώκουν να χαρακτηρίσουν το κινηματογραφικό του ύφος με αυτήν την ταινία , καθώς επιλέγοντας την ιστορία της Marguarrite ως – τελικά – κινητήριο μοχλό , ανατρέπει τις εγωκεντρικές ιστορίες που διηγούνται οι άντρες και πετάει στο χαντάκι τις κινηματογραφικές παραδόσεις . Και βγαίνει κερδισμένος . Η δε Comer ως Marguerite De Carrouges δίνει μια εκπληκτική ερμηνεία , μια ερμηνεία η οποία αρχικά φαίνεται να είναι χαμένη σε ένα δευτερεύον πλαίσιο , αλλά που σταδιακά παίρνει τον έλεγχο της αφήγησης και την επικεντρώνει με επιδεξιότητα.

Η ετυμηγορία : Ο Βρετανός “ παππούς “ επέστρεψε για τα καλά στην καριέρα που έχτιζε τα προηγούμενα χρόνια . Δίνει στο κοινό (του) μια τολμηρή , προκλητική ταινία … μια ταινία 100% επική σινεμαδάρα . Μία από τις καλύτερες του ταινίες εδώ και αρκετό καιρό , με μια στιβαρή ιστορία και σενάριο που ” παίζει ” με τα δυνατά ατού του “παππού” , ενω η αλα Rashomon , τριπλή – απο διαφορετικές οπτικές γωνίες – αφήγηση … είναι μια καινοτομία που είναι δύσκολο να της αντισταθείς . Όπως και στήν ίδια την ταινία !

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: ★★★★☆

– Ακόμα, μπορείτε να δείτε:


0
Λεπτά
 
  • Jodie Comer 
  • Matt Damon
  • Adam Driver

The Last Duel Trailer

Cineramen

Νίκος Δρίβας

Facebook Twitter Google+

Δημιουργός και συντάκτης του www.cineramen.gr αλλά κυρίως φανατικός του σινεμά

Share

Δείτε ακόμα στο Cineramen

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.