Κριτική για την ταινία The Hand of God

0
1495
Βαθμολόγησε το άρθρο

Bρισκόμαστε στη δεκαετία του ‘80 και ο 17χρονος Φαμπιέτο Σκίζα (Φιλίπο Σκότι) είναι ένας άτακτος Ιταλός έφηβος που ζει μια κεφάτη ζωή με την οικογένεια του που αγαπάει τη ζωή και τα μέλη της απολαμβάνουν να ανακατεύονται ο ένας στις περίπλοκες σχέσεις των άλλων. Έπειτα, έρχονται γεγονότα που αλλάζουν τα πάντα. Το πρώτο είναι η πανηγυρική άφιξη του θρύλου της μπάλας, Ντιέγκο Μαραντόνα στη Νάπολη, κάτι που γεμίζει περηφάνια τον Φαμπιέτο αλλά και όλη την πόλη.

  • Γράφει ο Παναγιώτης Πυλαρινός (CinemaFiles)

Το δεύτερο είναι ένα σοκαριστικό δυστύχημα από το οποίο ο Μαραντόνα, ακούσια, σώζει τον Φαμπιέτ, επηρεάζοντας το μέλλον του. Ο Φαμπιέτο παλεύει με την φύση της μοίρας, την σύγχυση που επιφέρει η απώλεια, και τη μεθυστική ελευθερία του να είσαι ζωντανός. Στην πιο προσωπική του ταινία, ο Σορεντίνο μας μεταφέρει σε μια αισθητηριακή περιπέτεια γεμάτη τραγωδία και κωμωδία, αγάπη και πάθος, παραλογισμό και ομορφιά, καθώς ο Φαμπιέρο βρίσκει ως την μόνη διέξοδο από την ολική καταστροφή, την ίδια του τη φαντασία.

Όπως ο Φελίνι ,έτσι και ο Σορεντίνο δεν αποφεύγει την κινηματογραφική υπερβολή . Το αντίθετο , μάλιστα , όπως είναι ( πλέον ) προφανές με το βραβευμένο με Όσκαρ αριστούργημά του , The Great Beauty. Κι όμως , με την τελευταία και πιο προσωπική του ταινία, Το Χέρι του Θεού (È stata la mano di Dio), αμφιταλαντεύεται συνειδητά ανάμεσα στο να αφηγηθεί μια συναρπαστική , οικεία οικογενειακή ιστορία και να την εμπλουτίσει με εξωφρενικούς , αλλά και απόλυτα πιστευτούς χαρακτήρες. Ένα αυτοβιογραφικό έργο εντυπωσιακής ειλικρίνειας , που βρίσκει τον Σορεντίνο να τραβάει πρός τα πίσω τα “χαλινάρια” του μαξιμαλιστικού του στυλ … αλλά μόνο για λίγο. Βλέπεται , οι ταινίες του Σορεντίνο συχνά πραγματεύονται : τη ζωή και τον θάνατο, την πραγματικότητα και τη φαντασία, το αγνό εναντίον του ηδονιστικού … όπως και εδώ.

Η σκηνοθετική του κλίση για εντυπωσιακά , σουρεαλιστικά πλάνα παραμένει ανέπαφη ( ο Ιταλός παραδίδει masterclass σκηνοθεσίας ) όπως και η πάντα παρούσα ερεθιστικότητά του, όπως ακριβώς θα περίμενε κανείς από μια ταινία , που βλέπουμε μέσα από την οπτική γωνία ενός παρθένου έφηβου.

Το πρώτο, και πιο ευχάριστο μισό της ταινίας , είναι ίσως οτι το πιο αστείο έχει κοσμήσει , ο Σορεντίνο, την μεγάλη οθόνη, καθώς ο Φαμπιέτο (του) απολαμβάνει τη ζωή με τους “πολύχρωμους” συγγενείς του: μια μαμά φαρσέρ , ένας κομμουνιστής πατέρας και ένας θείος που θα προτιμούσε να πεθάνει παρά να παίξει ο Μαραντόνα για οποιονδήποτε άλλον , εκτός από την αγαπημένη του Napoli. Και μετά υπάρχει η τραγική και “ευνοημένη” απο τα κάλη του Θεού , θεία Πατρίτσια (Λουίζα Ρανιέρι), μια ψυχικά άρρωστη “ομορφιά” που λαχταρούν όλοι οι άντρες. Αν κάποιος προορίζεται να γίνει η μούσα των μελλοντικών έργων του Σορεντίνο, είναι αυτή ( σίγουρα θα την ξαναδούμε ) . Όπως όλοι στην οικογένεια, είναι – και η ίδια – μια δύναμη της φύσης και γεμάτη χιούμορ περσόνα , καθώς επιδεικνύει τα προτερήματά της σε άνδρες που δεν μπορούν ποτέ να την έχουν.

Όπως θα περίμενε κανείς, η παρουσία του μεγάλου Φελίνι (το βραβευμένο με Όσκαρ Amarcord, είναι ξεκάθαρα βασικό σημείο αναφοράς εδω) είναι αναπόφευκτη όσο ποτέ, τόσο στην απεικόνιση των γυναικών ως αντικείμενα σεξουαλικής επιθυμίας , όσο και στη χρήση θρησκευτικών και μυθολογικών συμβόλων. Αλλά είναι ο μέντορας του Σορεντίνο , Αντόνιο Καπουάνο , ο οποίος έχει ακόμη μεγαλύτερο αντίκτυπο στην καταθλιπτική , περιπετειώδη τελική πράξη , καθώς ο Φαμπιέτο παλεύει με το μέλλον του. Μέσα απο μια εκπληκτική σεκάνς , γίνεται “φίλος” με τον σκηνοθέτη , αλλά θρηνώντας για την έλλειψη ιστοριών που έχει να διηγηθεί έχοντας μεγαλώσει στη Νάπολη, ο Φαμπιέτο , κερδίζει τη σκληρή επίπληξη του σκηνοθέτη και μαζί το μέλλον του.

«Θέλω μια φανταστική ζωή, όπως αυτή που είχα πριν», λέει ο Φαμπιέτο.
Το Χέρι του Θεού είναι ο τρόπος του Σορεντίνο να φέρει στο επίκεντρο το σύνολο της καριέρας του. Όσο ανομοιόμορφο κι αν γίνεται τα τελευταία 40 λεπτά , όπου ο Σορεντίνο φανερά ερωτευμένος με την ίδια του την ταινία , δεν λέει να την αφήσει , γεμίζοντας την ( οχι εντελώς άσκοπα ) με συνεχή φινάλε , τούτο εδώ το φίλμ είναι η προσωποποίηση όλων όσων έχει αγαπήσει , μισήσει , φροντίσει και υπερασπιστεί ο Σορεντίνο . Αυτά τα θέματα , οσο πολυεπίπεδα και περίπλοκα και αν είναι ( πανέξυπνη η κινηματογραφική εργαλειοποίηση του μύθου Μαραντόνα και το γκόλ του κατά της Εθνικής Αγγλίας ) ενώνονται για να σχηματίσουν ένα εκθαμβωτικό πορτρέτο ενός σκηνοθέτη που εξακολουθεί να κάνει το φανταστικό … πραγματικό , για εμάς τους υπόλοιπους , και να το κάνει στο απόγειο των σκηνοθετικών του δυνάμεων.

Υπάρχει ένα απόφθεγμα του Φελίνι στην ταινία: “Ο κινηματογράφος είναι μια απόσπαση της προσοχής από την πραγματικότητα , κάτι που είναι απαίσιο” .Ο Σορεντίνο , όμως , βουτάει στη δική του αλήθεια – τη δική του πραγματικότητα και μας δίνει μια κινηματογραφική εκδοχή , ίσως , προσπαθώντας να ξορκίσει μερικούς από τους δαίμονές του , να θρηνήσει τους αγαπημένους του , αλλά και να μας δείξει ότι η ζωή μπορεί να μας εκπλήξει, όπως και η ταινία.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: ★★★★☆

– Ακόμα, μπορείτε να δείτε:


0
Λεπτά
 
  • Filippo Scotti
  • Luisa Ranieri
  • Toni Servillo

The Hand Of God Trailer

Cineramen

Νίκος Δρίβας

Facebook Twitter Google+

Δημιουργός και συντάκτης του www.cineramen.gr αλλά κυρίως φανατικός του σινεμά

Share

Δείτε ακόμα στο Cineramen

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.