Κριτική για την ταινία Πολιορκία στην οδό Λιπέρτη

0
462
Βαθμολόγησε το άρθρο

Ένας άνεργος πατέρας δύο παιδιών κρύβει στο γκαράζ του σπιτιού του (μαζί με το στρατιωτικό του όπλο) τις προειδοποιητικές επιστολές εκποίησης που λαμβάνει από την τράπεζα. Μολονότι η σύζυγός του ξενοπλένει, ώστε να εξασφαλιστούν χρήματα για βασικές ανάγκες, οι δεσμοί παραμένουν άρρηκτοι στο οικογενειακό σπίτι. Πολύ σύντομα, ακόμα κaι αυτή η ασφαλής εστία κινδυνεύει να χαθεί. Οι ιδιοκτήτες της συνειδητοποιούν ότι δεν έχουν πλέον τίποτε άλλο να χάσουν. Κι έτσι αποφασίζουν να αντισταθούν…

 

Μπορεί οι καλύτερες των προθέσεων να υπήρχαν, η υπόθεση να δείχνει αρχικά ενδιαφέρουσα και επίκαιρη με βάση τα γεγονότα των τελευταίων χρόνων, ωστόσο δυστυχώς αυτό που βγαίνει είναι μια ταινία που γίνεται γρήγορα αχταρμάς, χωρίς κάποιον προσανατολισμό και έτσι χάνεται μια ευκαιρία για κάτι καλό.

Ειδικά στο δεύτερο μισό χάνει την μπάλα και δεν καταφέρνει να έχει καλό ρυθμό, καθώς δεν καταφέρνουν να αξιοποιηθούν τα πιο ουσιαστικά κομμάτια της πλοκής και το βασικότερο είναι πως δεν έχει ταυτότητα από ένα σημείο και μετά, ούτε μπορεί να αποφασίσει σε τι είδος ανήκει.

Για να το πάρουμε από την αρχή, εν μέρει ο σκηνοθέτης επιχείρησε να βάλει την δική του “πινελιά” και η αλήθεια είναι πως ενώ στην αρχή δεν την λες τόσο αδιάφορη, η συνέχεια όμως έχει πολλές filler σκηνές και χωρίς να προσφέρει κάτι στον θεατή.

Ακόμα και τα μόλις 80 λεπτά που διαρκεί φαίνονται σαν… αιώνας καθώς δεν εστιάζει στην ουσία του θέματος, ούτε αποφασίζει τι θέλει να περάσει στον θεατή, μιας και η εναλλαγή genre (ή για την ακρίβεια η απουσία τους) δεν δίνει κάτι στον θεατή για να “κρατηθεί”. Από κει και πέρα, με αποκορύφωμα το χαοτικό δεύτερο μισό που είναι λες και θέλει απλά να γεμίσει τον χρόνο θα μπορούσε να διαχειριστεί διαφορετικά μερικές καταστάσεις.

Ένα ακόμα πρόβλημα της ταινίας εστιάζεται στο γεγονός ότι όλα αυτά που παρακολουθούμε είναι υπερβολικά και δεν έχουν την απαραίτητη πειστικότητα και ρεαλιστικότητα, ώστε να σοκάρουν τον θεατή και να τον βάλουν σε ένα απειλητικό κλίμα.

Από την αρχή κάτι δεν κολλάει ωστόσο υπάρχει μια αίσθηση πως υπάρχουν μεγαλύτερες προοπτικές απ’ αυτό που βλέπεις, με ένα ενδιαφέρον και άρτιο πρώτο μισάωρο, αλλά από κεί και πέρα όλα γκρεμίζονται με την ταινία να παίρνει την κάτω βόλτα.

Αντί να έχει μια ένταση, αγωνία και τα συναφή, γίνεται ολοένα και πιο άνευρη με χαρακτήρες που είναι το λιγότερο καρικατούρες και παρόλο που υπήρχε προοπτική για κάτι πρωτότυπο, καταλήγει να γίνει ανιαρή από ένα σημείο και μετά.

Στο πιο κρίσιμο σημείο η ταινία χάνει εντελώς την μπάλα και παρόλο που έχει ενδιαφέρον, μένει αρκετά στάσιμη. H εξέλιξη της αποδεικνύεται άνευρη, μην μπορώντας να αξιοποιήσει την ομολογουμένως ενδιαφέρουσα ιδέα της.

Η σκηνοθεσία και το σενάριο γίνονται κουλουβάχατα, ειδικά στο δεύτερο και πιο κρίσιμο κομμάτι της, με την ταινία Πολιορκία στην οδό Λιπέρτη να είχε προοπτικές για κάτι πολύ ενδιαφέρον, αν αξιοποιούσε όσα έπρεπε με καλύτερη διαχείριση.

Η ταινία πνίγεται στην μετριότητα και έρχεται και η εντελώς χλιαρή εξέλιξη του δεύτερου μέρους να δώσει την χαριστική βολή, χάνοντας μια τεράστια ευκαιρία για την ταινία Πολιορκία στην οδό Λιπέρτη, πραγματικά να δώσει κάτι ξεχωριστό.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: ★✬☆☆☆

– Ακόμα, μπορείτε να δείτε:


0
Λεπτά
 
  • Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης
  • Δάφνη Αλεξάντερ
  • Ακύλλας Καραζήσης

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.