Κριτική για την ταινία Μήλα

0
935
Βαθμολόγησε το άρθρο
[Total: 4   Average: 4.8/5]

Ένας 35χρονος άντρας τριγυρίζει στο διαμέρισμά του με εμφανή σημάδια κατάθλιψης. Κλείνει την πόρτα πίσω του και βγαίνει στο δρόμο. Από αυτό το σημείο και μετά, δε θυμάται τίποτα. Γιατροί τον περιμαζεύουν και τον οδηγούν σε ένα άσυλο. Ολοι στα γύρω δωμάτια, γυναίκες και άντρες διαφορετικών ηλικιών, πάσχουν κι αυτοί από αυτή την παράξενη αμνησία που έχει πάρει διαστάσεις πανδημίας. Οι κάτοικοι της Αθήνας ξεχνούν – ποιοι είναι, που μένουν, ποιοι τους αγαπούν. Μήπως επειδή κανείς πια δεν αγαπά κανέναν. Ο άντρας θα πάρει μέρος σ’ ένα πείραμα μίας θεραπεύτριας που θέλει τους ασθενείς να αναλαμβάνουν τη ζωή τους από την αρχή. Τους βάζει ασκήσεις/αποστολές στον έξω κόσμο και τους ζητά να τραβούν polaroid φωτογραφίες από τις νέες τους εμπειρίες. Ο άντρας ακολουθεί μουδιασμένος τις οδηγίες, γνωρίζεται και με μία κοπέλα που κάνει και η ίδια το ίδιο πρόγραμμα. Ολοι προσπαθούν να πιαστούν από κάπου, να ξαναθυμηθούν, η ζωή να αποκτήσει ξανά νόημα. Το μόνο που μοιάζει να του δίνει μία οικεία αίσθηση χαράς κι ασφάλειας; Τα μήλα που αγοράζει από τον γειτονικό μπακάλη. Οταν τα γεύεται κάτι ακουμπά στο παρελθόν του.

 

Αν μη τι άλλο η ταινία Μήλα είναι από τις πιο πολυαναμενόμενες και σίγουρα πολυσυζητημένες με βλέψεις βέβαια να φτάσει και για Oscar με παραγωγό την Cate Blachett, που έχει ξετρελαθεί με την εν λόγω προσπάθεια.

Η ταινία του Χρήστου Νίκου έχει καταπλήξει πολύ κόσμο στο εξωτερικό, έχει 100% στο Rotten Tomatoes. Παράλληλα μοιάζει ένα δυνατό underdog για τα Oscar, ενώ ολοένα και κερδίζει περισσότερους πόντους μιας και το Hollywood Reporter την έχει μέσα στις 3 καλύτερες ξενόγλωσσες (Μη Αμερικάνικες) του 2020. Στην αντίστοιχη κατηγορία του Variety επίσης βρίσκεται πλέον στην 16η θέση μεταξύ των 70.

Θα συμφωνήσουμε απόλυτα με την περιγραφή του THR: “Τα «Μήλα» είναι μία λεπτή σάτιρα για την τεχνολογία, για τα apple στις τσέπες μας που μας κλέβουν τη μνήμη και την προσωπική μας ταυτότητα.”

Μπορεί να πει κάποιος πολλά για την ταινία, ωστόσο η πρωτοτυπία της είναι αναμφισβήτητη. Το Weird Wave της χώρας μας επιστρέφει δυναμικά με μια ωραία ταινία, η οποία θέλει να παρουσιάσει μια διαφορετική κριτική ματιά στην σύγχρονη κοινωνία.

Μέσα από αργόσυρτα αλλά πάντα ενδιαφέροντα πλάνα που εστιάζουν κυρίως στον χαρακτήρα του Άρη Σερβετάλη, η ταινία βαδίζει από την αρχή στο να μας παρουσιάσει τις πτυχές του μέσα από τις μοναχικές του στιγμές, την προσπάθεια του να θυμηθεί καταστάσεις, τα αγαπημένα του μήλα που έχουν συμβολισμό από ένα σημείο και μετά, αλλά και αρκετά ακόμα.

Η κινηματογράφηση είναι προσεγμένη, ενδιαφέρουσα και πολλές φορές καταφέρνει να στοχεύσει την σύγχρονη (και όχι μόνο) πραγματικότητα με εντελώς αλληγορικό τρόπο, καθώς βλέπουμε μια πόλη που σίγουρα εξελίσσεται στο σήμερα αλλά δεν έχει καμία σχέση με αυτή.

Η χειραγώγηση (με τον οποιονδήποτε τρόπο), μια περίεργη μοναχική διαδρομή του πρωταγωνιστή, η προσπάθεια του να δεθεί με άτομα ή καταστάσεις, η άρνηση ενδεχομένως μερικών δεδομένων που παρουσιάζονται, όλα μας οδηγούν στο φινάλε που με έμμεσο τρόπο καταλήγει σε ένα συμπέρασμα.

Όλα αυτά στην ταινία του Χρήστου Νίκου, με μερικές εξαιρέσεις (που δεν χρειάζεται να σταθούμε) είναι μοιρασμένα με σωστό χρόνο, με τα περισσότερα κομμάτια από όσα θέλει να δώσει ναι μεν να παρουσιάζονται, αλλά κυρίως… κρύβονται πίσω από σκηνές και λέξεις.

Βλεπεται με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και μπαίνουν πολλά στο “στόχαστρο”, σε μια προσπάθεια που αν μπει κάποιος στο κλίμα, σίγουρα θα βρει πολλά θετικά στοιχεία. Προβληματίζει τον θεατή και γενικότερα προσφέρει μια πολύ δυνατή εμπειρία διαφορετική από τις συνηθισμένες, με ένα ασυνήθιστο χιούμορ που δεν είναι εμφανές, ταύτιση σε πολλές περιπτώσεις με τον χαρακτήρα, κάποιες άβολες σκηνές και τον Άρη Σερβετάλη να κλέβει την παράσταση.

Η σκηνοθεσία σε συνδυασμό είτε με την σιωπή, είτε με το υποβλητικό score της ταινίας σίγουρα σε φέρνει μέσα στα γεγονότα και σε κάνει να νιώθει την πίεση των όσων γίνονται. Υπάρχουν και πάλι πολύ ωραίες λήψεις και ευρυγώνια πλάνα με την δουλειά που έχει γίνει να είναι και πάλι έξοχη, υπάρχει φρεσκάδα στις ιδέες, αν και θέλαμε το κάτι παραπάνω στην ανάπτυξη ορισμένων γεγονότων.

Το δε φινάλε πραγματικά μπορεί να φανεί περίεργο, ωστόσο αν το σκεφτεί κανείς, σε κάνει να αναρωτηθείς πολλά πράγματα σχετικά με την έκβαση του όλου στόρι και πραγματικά είναι πολύ έξυπνο.

Δεν μιλάμε για μια ταινία που είναι για όλους. Δεν είναι η πιο γρήγορη του κόσμου, ούτε είναι κάτι “συνηθισμένο” για τον μη μυημένο θεατή, ωστόσο είναι γυρισμένη με πολύ όμορφο τεχνικά τρόπο χωρίς υπερβολές, ενώ έχει και αρκετές αλληγορίες.

Όπως είπαμε εστιάζει στον άνθρωπο και τα προβλήματα του, σε μια ταινία χωρίς μεμψιμοιρίες και σκεπτικισμό, ενώ το σημαντικότερο είναι πως το κάνει με περιορισμένα κλισέ και δίνει μια άλλη οπτική σε θέματα που είναι αν μη τι άλλο πολύ σημαντικά.

Με βάση την θεματολογία της ταινίας και το γενικότερο στόρι με βάση και τα μηνύματα που θέλει να περάσει, θα ήταν πολύ εύκολο να επιλέξει τον εύκολο δρόμο, ωστόσο (με μερικά ψεγάδια) δίνει μια διαφορετική ματιά.

Συνοψίζοντας, μιλάμε σίγουρα για μια αξιοπρόσεκτη ταινία, η οποία μπορεί να είχε να δώσει λίγα πραγματάκια ακόμα, αλλά κακά τα ψέματα είναι μια ενδιαφέρουσα ματιά με το δικό της ιδιαίτερο ξεχωριστό στυλ και καταλαβαίνεις γιατί έχει συζητηθεί τόσο καιρό. Μακάρι να την δούμε και στα Oscar.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: ★★★✬☆

– Ακόμα, μπορείτε να δείτε:


0
Λεπτά
 
  • Αρης Σερβετάλης
  • Σοφία Γεωργοβασίλη
  • Αννα Καλαϊτζίδου

Μήλα Trailer


Cineramen

Νίκος Δρίβας

Facebook Twitter Google+

Δημιουργός και συντάκτης του www.cineramen.gr αλλά κυρίως φανατικός του σινεμά

Share

Δείτε ακόμα στο Cineramen

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.