Κριτική για την ταινία Jurassic World: Dominion

0
769
Βαθμολόγησε το άρθρο

Do you remember the first time you saw a dinosaur?” Και η απάντηση είναι ναι, όταν 29 χρόνια πρίν, το μακρινό 1993, ο Steven Spielberg μας εμφάνισε για πρώτη φορά τούς εντυπωσιακά (για τότε) φωτορεαλιστικούς δεινόσαυρους, οι οποίοι έμελλαν να αλλάξουν τον κινηματογράφο… για πάντα. Και ναι ήταν τρομακτικοί, ή όπως “εύγλωττα” έλεγε ο αγαπημένος Dr. Ian Malcolm: “Oh, yeah. Oooh, ahhh, that’s how it always starts. Then later there’s running and um, screaming.” Αλλά οι τέλειες στιγμές της αληθινής αγωνίας του πρωτότυπου πάρκου, που όλοι βιώσαμε, δεν ξεπεράστηκαν ποτέ. Όταν βγήκε η πρώτη ταινία Jurassic Park, βέβαια, κανείς δεν περίμενε τον ανυπολόγιστο αντίκτυπό της στην παγκόσμια κουλτούρα και στον ίδιο τον κινηματογράφο. Η ταινία αυτή επανέφερε τους δεινόσαυρους στη ζωή για μια νέα γενιά και τους ανέδειξε με τρόπο που δεν είχαν παρουσιαστεί ποτέ πριν.

 

Αυτή η κινηματογραφική αφύπνιση των δεινοσαύρων οδήγησε πολλούς περισσότερους νέους να ασχοληθούν με την επιστήμη, οδήγησε μέχρι και πανεπιστήμια να οργανώσουν μαθήματα δεινοσαύρων, όπως και μουσεία να οργανώσουν εκθέσεις με οστά δεινοσαύρων. Και για σχεδόν τρεις δεκαετίες, οι ταινίες Jurassic Park και Jurassic World, βασισμένες σε χαρακτήρες που δημιούργησε o συγγραφέας Michael Crichton, έχουν προκαλέσει δέος και θαυμασμό, τρόμο, ενθουσιασμό και απεριόριστη χαρά σχεδόν σε κάθε θεατή που έχει περάσει το κατώφλι μιας κινηματογραφικής αίθουσας.

Και κάπως έτσι, πέντε ταινίες αργότερα, και κάποια δις εισπράξεων, φτάσαμε σε αυτό που φαίνεται να είναι το τελευταίο κεφάλαιο αυτής της δεύτερης τριλογίας, με την αρχική “συμμορία” να επιστρέφει σε αυτό το legacy(se)quel, ενώνοντας τις δυνάμεις τους με την “ομάδα” του Jurassic World.

Ο τρόμος του θεματικού πάρκου του Jurassic Park, πλέον, έχει γίνει μια παγκοσμιοποιημένη περιπέτεια, κάτι μεταξύ Bond και Bourne στο Jurassic World: Dominion, γεμάτο με άφθονη δράση (τουλάχιστον στο δεύτερο μισό) και νοσταλγικό κλείσιμο ματιού στις προηγούμενες ταινίες του Jurassic Park, συμπεριλαμβανομένων και των μελών του πρωταρχικού καστ που επιστρέφουν.

Η “Κυριαρχία” ξεκινά λίγα χρόνια μετά τα γεγονότα του Jurassic World: Fallen Kingdom, με τους Owen (Chris Pratt) και Claire (Bryce Dallas Howard), να σώζουν δεινόσαυρους, άλλα και να μεγαλώνουν την Maisie Lockwood (Isabella Sermon) στις άγρια ​​φύση της Βρετανικής Κολομβίας, η οποία έχει στόχος πολυεθνικών εταιρειών που θέλουν να εκμεταλλευτούν το DNA της …. κάπως. Σε έναν κόσμο που κατακλύζεται από δεινόσαυρους, εν τω μεταξύ, η Ellie Sattler (Laura Dern) παρακολουθεί την πραγματική απειλή για την ανθρωπότητα: σμήνη γενετικών τροποποιημένων ακρίδων που τρώνε όλες τις καλλιέργειες στο Τέξας. Όλες τις καλλιέργειες, αλλά οχι αυτές που έχουν καλλιεργηθεί με σπόρους, απο τον νεο “villain” της σειράς, την BioSyn Genetics. Η δαιμόνια Ellie έχοντας μια πρόσκληση ώστε να μπει στο άκρως απόρρητο εργαστήριο της BioSyn στα Δολομιτικά Όρη της Ιταλίας χάρη στον παλιόφιλο Ian Malcolm (Jeff Goldbum), “στρατολογεί” τον Alan Grant (Sam Neill), ώστε να ερευνήσουν την BioSyn και να συγκεντρώσουν αποδείξεις. Μόνο μειονέκτημα: το εργαστήριο BioSyn τυχαίνει να βρίσκεται επίσης στη μέση του μεγαλύτερου καταφυγίου δεινοσαύρων στον κόσμο.

Από άποψη δομής, το Dominion είναι το πολικό αντίθετο του προκατόχου του, Fallen Kingdom. Σε εκείνη την ταινία, ένα αρκετά τυπικό αλλά περιπετειώδες πρώτο μέρος, έδωσε τη θέση του σε ένα γοτθικό δεύτερο μέρος τρόμου, γεμάτο ενδιαφέροντα θέματα και ιδέες. Εδω, το Dominion θα χρειαστεί την – σχεδόν – πρώτη ώρα για να “ρυθμίσει” όλα τα κινούμενα αφηγηματικά μέρη της ταινίας, αλλά όταν ο Trevorrow πατήσει το γκάζι – περίπου στα μισά του δρόμου – δεν το αφήνει ποτέ. Οι πρώτες σκηνές είναι ιδιαίτερα “light” για τo μέγεθος των δεινοσαύρων, με την προσέγγισή του Trevorrow στο υλικό να είναι αρκετά αξιοπρεπής, κάνοντας τα απαραίτητα (;) σχόλια για την τεχνολογία η οποία τρέχει ανεξέλεγκτη, αλλά και ηθικά ερωτήματα – με πρώτο το θέμα της κλωνοποίησης – τα οποία (ξανα)βγαίνουν στήν φόρα, πρίν η ταινία πέσει με τα “μούτρα” στήν δράση. Είναι υποχρεωμένη η ανθρωπότητα να σώσει τα πλάσματα που η ίδια (ξανά)έφερε στήν ζωη; Ή η ζωή, βρήκε έναν “εκρηκτικό” τρόπο διόρθωσης; Και φυσικά το μεγάλο ζήτημα του κατά πόσο είναι ηθικό να παρεμβαίνουμε στη φυσιολογική (και φυσική) ροή των πραγμάτων;

Μόλις, όμως, η ταινία φτάνει στη Μάλτα, τα πράγματα απογειώνονται με μια θεαματική καταδίωξη στους δρόμους και τις στέγες της ιστορικής Βαλέτας. Οι σκηνές στήν Βαλέτα είναι ένα ξεκάθαρο αποκορύφωμα δράσης, με τους δεινόσαυρους να δραπετεύουν από την αιχμαλωσία απο ενα μπουντρούμι όπου πουλιούνται στην μαύρη αγορά και να καταδιώκουν τους πάντες, ενω η Dichen Lachman προκαλεί εντύπωση (μένει όμως ανεκμετάλλευτη ερμηνευτικά) ως η “κακιά” Santos, η οποία “σημαδεύει” τον Owen και την Claire ως θηράματα για μια αγέλη αρπακτικών που τους κυνηγούν ανελέητα σε όλη την πόλη.

Λιγότερο συναρπαστικός, εν τω μεταξύ, είναι ο κεντρικός “κακός” του Dominion που υποδύεται ο Campbell Scott. Ο Διευθύνων Σύμβουλος της BioSyn, Lewis Dodgson, είναι ένας περίεργος χαρακτήρας με λίγα κίνητρα, παρά την θέση που θέλει να δώσει στην εταιρεία του και στον έλεγχο της παγκόσμιας αγοράς. Και αν έχει ένα κίνητρο πέρα ​​από το κέρδος, δεν το καταλαβαίνουμε ποτέ πραγματικά. Μια χαμένη ευκαιρία, καθώς ο συγκεκριμένος χαρακτήρας (απο το όνομα, οι die-hard φαν της πρώτης ταινίας μπορεί να δυσκολευτούν να κάνουν τη σύνδεση), ήταν – ας το πούμε – η αρχή του κακού! Στήν απέναντι “όχθη”, οι Dern, Neill, και Goldblum, με τον τελευταίο να έχει μια σύντομη εμφάνιση στο προηγούμενο JW, δεν είναι απλώς ενα είδος memorabilia για το απαραίτητο fan service του Dominion. Τους δίνεται το ήμισυ της αφήγησης και κλέβουν αβίαστα την παράσταση από τους πολύ καλούς Pratt και Howard των οποίων ο αμήχανος ρομαντισμός και εδω βγαίνει αβίαστα.

Και το βασικό ατού της ταινίας: Δεινόσαυροι. Όποιος πάει γι’ αυτό και τίποτα άλλο θα είναι ο πιο ευτυχής απ’ όλους γιατί φαίνεται η δουλειά που έχει γίνει στον τομέα των οπτικών εφέ. Αληθοφανείς, επιβλητικοί, τρομακτικοί, αποζημιώνουν μέχρι και τον τελευταίο αντίμαχο των ψηφιακών εφέ (η σκηνή στήν λίμνη με την Howard να έρχεται αντιμέτωπη με τον Γιγαντόσαυρο , είναι αναφοράς). Και η αλήθεια είναι πως, όταν η πλοκή περιστρέφεται γύρω απ’ αυτούς, η ταινία δείχνει τα νύχια της και την ίδια την αιτία κατασκευής της.

Ανάλογο με το μέγεθος των δεινοσαύρων, είναι και η διάρκεια του Dominion, το οποίο μετρά 147 ολόκληρα λεπτά, που δεν λειτουργούν πάντα πρός όφελός του, καθώς υπάρχουν σεναριακά υπολείμματα που δεν λειτουργούν πάντα, ουρίτσες και λαθάκια, τα οποία όμως, χάρη στίς παλιοσειρές, αλλά και στήν τρίτη πράξη της ταινίας που διαδραματίζεται στα θανατηφόρα δάση και τα σπήλαια κάτω από τους Δολεμίτες, ανεβάζουν το Jurassic World: Dominion σε ύψη που δεν έφτασαν οι δύο προηγούμενες ταινίες.

Τούτου λεχθέντος, το κλείσιμο της νέας τριλογίας που ξεκίνησε το 2015 , βρίσκει το Jurassic World: Dominion να κάνει check στα βασικά κινηματογραφικά κουτάκια. Δεινόσαυροι: check. Ξέφρενα κυνηγητά: check. Χιούμορ και ενα χωράφι easter eggs όποτε το απαιτεί το σενάριο: check. Γνωστά πρόσωπα: check και πάλι check, καθώς ίσως το μεγαλύτερο ατούπώλησης” τούτου του φίλμ αυτή τη φορά είναι η “ομάδα του πληρώματος” του Jurassic Park. Και δεν ξέρω αν θα “κυριαρχήσει” στο box office, ώστε μετά το Top Gun: Maverick, να γίνεικαι αυτό – το νεο blockbuster του καλοκαιριού… αυτό που ξέρω όμως είναι, οτι το Jurassic World: Dominion είναι μια απολαυστική καλοκαιρινή περιπέτεια, ατόφιος κινηματογράφος των επαγγελματιών του είδους που ορίζουν την απόσταση που έχει το σινεμά διασκέδασης από τις “ταινίες” που μας περιτριγυρίζουν.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: ★★★✬☆

Ακόμα, μπορείτε να δείτε:


0
Λεπτά
 
  • Chris Pratt
  • Bryce Dallas Howard
  • Jeff Goldblum

Jurassic World: Dominion Trailer


Cineramen

Παναγιώτης Πυλαρινός

Share

Δείτε ακόμα στο Cineramen

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.