Κριτική για την ταινία Ευτυχία

0
7392
Βαθμολόγησε το άρθρο

“Κανένα επίθετο δεν χαρακτηρίζει πραγματικά την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου” (και πόσο δίκιο έχει) , αναφέρει σε κάποιο “quote” του, ο Άγγελος Φραντζής, ο σκηνοθέτης που ανέλαβε να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη τον βίο και την πολιτεία της στιχουργού Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου και μαζί να συνθέσει ένα μωσαϊκό που ξεκινάει από την καταστροφή του μικρασιατικού ελληνισμού το 1922 για να διατρέξει πέντε δεκαετίες στην Ελλάδα και να καταλήξει στο 1972.

  • Γράφει ο Παναγιώτης Πυλαρινός απο το CinemaFiles

Ο Φραντζής βασιζεται στον ταραχώδη βίο και το σπουδαίο έργο που κληρονόμησε η ελληνική μουσική από τη μεγαλειώδη πένα της στιχουργού Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, και με πολύτιμο σύμμαχο, το σενάριο της Κατερίνας Μπέη, αντλεί έμπνευση από τα πάθη και τις αδυναμίες αυτής της πληθωρικής, αντισυμβατικής και πρωτοπόρου γυναίκας, που άφησε ανεξίτηλο το σημάδι της στο λαϊκό τραγούδι.

Ένα κορίτσι, μικροπαντρεμένο, που ταξιδεύει από το Αϊδίνι στην Ελλάδα με τη μητέρα και τις δύο της κόρες, μετά την Μικρασιατική Καταστροφή, -εκεί όπου στο πλοίο του ξενιτεμού παίρνει την απόφαση να μην αφήσει τη ζωή να την προσπεράσει, αλλά να τη ζήσει, όπως θέλει. Και τη ζει! Γράφει ακατάπαυστα σε ό,τι πιάνει το μελάνι, από χαρτοπετσέτες και κουτιά από τσιγάρα μέχρι υπόλοιπα λογαριασμών. Καπνίζει, ερωτεύεται με πάθος, χαρτοπαίζει με θράσος σε πολυτελή σαλόνια, αλλά και σε παράνομα υπόγεια. Μία δασκάλα που γίνεται ηθοποιός στα μπουλούκια και στο θέατρο, μία ποιήτρια που γίνεται η μεγαλύτερη Ελληνίδα στιχουργός του λαϊκού τραγουδιού , η οποία θα συνεργαστεί με όλες τις διάσημες μουσικές προσωπικότητες της χώρας, από τον Βασίλη Τσιτσάνη και τον Απόστολο Καλδάρα, ως τον Μανώλη Χιώτη, τον Αντώνη Ρεπάνη και τον Μάνο Χατζιδάκι, υψώνοντας έτσι θαρραλέα το ανάστημα της σε έναν σκληρό και τυπικά ανδροκρατούμενο κόσμο.

Με δεδομένο ότι η ταινία εμπνέεται από πραγματικά γεγονότα, αλλά δεν παύει να είναι μυθοπλασία, ο Άγγελος Φραντζής φρόντισε εξ αρχής να μην εξιστορήσει απλώς την πορεία αυτής της καταπληκτικής γυναίκας, αλλά να αποδώσει την πολυπλοκότητα του χαρακτήρα.
Αυτό βλέπεις και στην μεγάλη οθόνη. Μία γυναίκα πληθωρική, εκρηκτική, μεγαλειώδης.
Ένα πνεύμα ανεξάρτητο , αλλά παράλληλα μία τρυφερή μητέρα, μία παθιασμένη προσωπικότητα, σταθερά ερωτευμένη με τον δεύτερο σύζυγο της, αλλά και χειραφετημένη γυναίκα ταυτόχρονα. Ήταν μια καθαρόαιμη καλλιτέχνιδα που έγραφε πυρετωδώς, όμως ξεπούλαγε το έργο της όπως όπως. Πέρασε από συναισθηματικές θύελλες, αλλά αγαπούσε με πάθος τη ζωή. Μετουσίωνε τις τραγικές εμπειρίες της σε σπουδαίους στίχους -που έγραψαν στο συλλογικό ασυνείδητο των Ελλήνων- και κατάφερνε να συνεχίζει χάρη στο καυστικό της χιούμορ και το θερμό της ταπεραμέντο. Ήταν έμπρακτα δοτική σε όποιον το είχε ανάγκη και μια αμετανόητη χαρτοπαίχτρα, που σκαρφιζόταν απίθανες ιστορίες για να τροφοδοτεί το πάθος της. Αλτρουίστρια και -καμιά φορά- εγωίστρια…. ένα πλάσμα πολυδιάστατο και αντιφατικό.

Αυτό μάλιστα είναι και το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της ταινίας. Ο Φραντζής δεν “συνθέτει” μία αγιογραφία, αλλά μια ταινία που προσπαθεί να αναδείξει όλες αυτές τις διαφορετικές πλευρές της. Ένα πνεύμα ασυμβίβαστο απο την μια, παράλληλα όμως , μια γυναίκα πολύ ελεύθερη, μπροστά από την εποχή της, μια γυναίκα που βούτηξε στα πάθη της, που τα αποδέχτηκε, που δεν τα φοβήθηκε, και δίδαξε, μέσα από τους στίχους της και την ίδια της τη ζωή, ότι πρέπει να αποδεχόμαστε τη ζωή με όλες τις της αντιφάσεις.

Ο Φραντζής παίρνει άριστα και με ενα ακόμη σκηνοθετικό τρίκ, καθώς περνάει στοχευμένα και έξυπνα μέσα απο τα τραγούδια της -και χωρίς υπερβολές- της σημαντικότερες πτυχές της ζωής της , οι οποίες -όπως βλέπουμε- παίζουν καθοριστικό ρόλο στην διαδρομή της.
Η ταινία όμως “ευτυχεί” και στόν τομέα των ερμηνειών και σε μια σκηνοθετική απόφαση , η οποία είχε ρίσκα και πολύ ενδιαφέρον , καθώς εμφανίζονται δύο διαφορετικές ηθοποιοί στον ίδιο ρόλο (Γκουλιώνη & Καραμπέτη), ώστε η καθεμιά να φωτίσει διαφορετικά τις πλευρές που αντιστοιχούν στην εποχή που ερμηνεύει.

Χωρίς αμφιβολία η επιλογή των ηθοποιών έγινε πολύ προσεκτικά, τόσο που η καθεμιά τους χωριστά μοιάζει γεννημένη για να υποστηρίξει τον χαρακτήρα της Ευτυχίας και μαζί σαν σύνολο, γεννημένες να συνυπάρξουν και να δώσουν ζωή στην μοναδική προσωπικότητα της Παπαγιαννοπούλου, με ενα συνδυασμό παλιού καλού και ανάλαφρου ελληνικού κινηματογράφου και συγκινητικών σκηνών (ο “θρήνος” της Καραμπέτη, σπαρακτικός).

Δεν νομίζω πως αξίζει κανείς να σταθεί κυρίως στο πόσο καλή ή όχι είναι μια τέτοια παραγωγή και στο πόσο ποιοτική είναι η οργάνωση ενος τέτοιου project. Αυτό που έχει σημασία , είναι πως θα πρέπει το ελληνικό στοιχείο μέσα από τέτοιες παραγωγές να αφυπνίζεται από την χειμερία νάρκη που έχει πέσει τα τελευταία χρόνια.

Η ταινία αυτή θα μπορούσε να αφήσει ασυγκίνητο μόνο κάποιον ανιστόρητο, μόνο κάποιον που μπορεί να μην ξέρει και να μην θέλει να μάθει την ιστορία του ελληνικού -λαικού- τραγουδιού , με την μορφή μιάς γυναίκας , η οποία ξεριζώθηκε από τον τόπο της για να ζήσει… την “δική” της ζωή , μια γυναίκα η οποία κατόρθωνε να ισορροπεί το δημιουργικό της δαιμόνιο με την αιρετική -για την εποχή- προσωπικότητα και ζωή της.

Η ταινία του Άγγελου Φραντζή αποτυπώνει στο πανί και στην καρδιά μας ενα σύνολο συναισθημάτων, μνημών και νοσταλγίας και μαζί μια απ`τις πιο καλοδουλεμένες ελληνικές παραγωγές που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια, αποτελώντας έναυσμα για καλύτερες ταινίες, αποδεικνύοντας… πως μπορούμε.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: ★★★★☆

– Ακόμα, μπορείτε να δείτε:


0
Λεπτά
 
  •  Καρυοφυλλιά Καραμπέτη
  •  Κάτια Γκουλιώνη
  • Πυγμαλίωνας Δαδακαρίδης
 

Ευτυχία Trailer


Cineramen

Νίκος Δρίβας

Facebook Twitter Google+

Δημιουργός και συντάκτης του www.cineramen.gr αλλά κυρίως φανατικός του σινεμά

Share

Δείτε ακόμα στο Cineramen

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.