Κριτική για την ταινία Bardo

1
366
Βαθμολόγησε το άρθρο
[Total: 3 Average: 3]

Tο προσωπικό ταξίδι του Σιλβέριο, ενός διάσημου Μεξικανού δημοσιογράφου και δημιουργού ντοκιμαντέρ που ζει στο Λος Άντζελες, ο οποίος, έχοντας κερδίσει ένα διεθνές βραβείο μεγάλου κύρους, νιώθει την ανάγκη να επιστρέψει στην πατρίδα του, χωρίς να περιμένει ότι αυτό το απλό ταξίδι θα τον ωθήσει σε ένα υπαρξιακό όριο.

 

Υπάρχουν κάποιες ταινίες που θα μπορούσαν να κάνουν την διαφορά, αλλά υπάρχουν κάποιοι ανασταλτικοί παράγοντες με αποτέλεσμα να καταλήγουν να είναι αρκετά περίεργες εμπειρίες. Μια τέτοια είναι και το Bardo (ή ολοκληρωμένα Bardo: False Chronicle of a Handful of Truths), μια ταινία που έχει ωραίο “περιτύλιγμα” αλλά από περιεχόμενο χωλαίνει.

Οι προθέσεις της πρώτης ταινίας του Alejandro Gonzalez Inarritu μετά το Revenant είναι να δοθεί μια πιο εναλλακτική ματιά και γενικότερα να μας κάνει να νοιαστούμε για τους χαρακτήρες, ωστόσο μια υπερβολικά τραβηγμένη ιστορία και μια κουραστικά δήθεν σκηνοθεσία, την κάνει έναν αχταρμά.

Μέσα σε 2,5 ώρες κυριαρχεί η αμετροέπεια των όσων βλέπουμε, η κενότητα πολλών σκηνών αλλά και γενικότερο η “σπατάλη” του χρόνου της, αποτελώντας ανασταλτικούς παράγοντες σε κάτι δημιουργικό. Χωρίς φυσικά να θεωρείται κακή, απλά είναι μια μεγάλη χαμένη ευκαιρία και γενικότερα μια προσπάθεια που δύσκολα θα θυμάσαι σε λιγο καιρό.

Καταρχάς, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την εκπληκτική φωτογραφία της ταινίας, την ανά στιγμές καλή σκηνοθεσία (αν και τα επαναλαμβανόμενα πλάνα στο δεύτερο μισό είναι κουραστικά) και κατ’ επέκταση την ενδιαφέρουσα ματιά του σκηνοθέτη, ωστόσο δεν έχει και πολλά να μεταφέρει στον θεατή, με το στόρι να είναι άκρως προβληματικό.

Από τα πρώτα λεπτά έχεις την περιέργεια να δεις που το πάει, την ώρα που προσπαθεί να αφηγηθεί μια ιδιόμορφη ιστορία μέσα από πολλές οπτικές και πιο μικρές πλοκές, ωστόσο από τα μισά και μετά ο υπερβολικά αργός ρυθμός και η αλληγορία της αρχίζουν και “σκοντάφτουν” στην υπερβολή του σκηνοθέτη της. Να πούμε την αμαρτία μας, Birdman μια φορά γίνεται.

Σίγουρα, η κάθε ταινία πρέπει να φέρει την ταυτότητα του κάθε σκηνοθέτη, ωστόσο να μην το παρακάνει και να δίνει αυτό που χρειάζεται ανάλογα και με την θεματολογία της εκάστοτε προσπάθειας. Όσο περνάει η ώρα δείχνει όλο και περισσότερο μπερδεμένη και μπορεί αυτό να γίνεται με γοητευτικό τρόπο μέχρι ένα σημείο, αργότερα όμως αρχίζει και αναιρεί αυτό που πάει να χτίσει.

Η κάμερα που είναι στατική, αρχίζει να σε κουράζει, καθότι οι ρυθμοί είναι αργοί εις βάρος της ιστορίας και χωρίς φυσικά να υπάρχει λόγος τις περισσότερες φορές. Επαναλαμβάνουμε, μπορεί το μότο της ταινίας να μας ωθεί να αφεθούμε στο ταξίδι, ωστόσο κάποια γεγονότα είναι αχρείαστα ειδικά από τη μέση και μετά.

Γίνεται κουραστικό το δεύτερο μέρος και “χάνει” τον θεατή, ενώ δεν προσφέρει κάτι στην εξέλιξη της ιστορίας, η οποία αποδεικνύεται άτολμη όσο περνάει η ώρα. Ναι μεν σε κάποια σημεία υπάρχει μια γοητεία, αλλά ειδικά μετά τα μισά, χάνεται η μπάλα.

Το όλο εγχείρημα γίνεται επιτηδευμένο από ένα σημείο και μετά, ενώ μερικές σκηνές μπορούσαν να είναι πιο στοχευμένες. Σ’ αυτό δεν θα υπήρχε θέμα αν υπήρχε μια ροή στην ταινία η οποία θα μπορούσε να δώσει κάτι καινοτόμο και όχι να καταλήγει σε επίδειξη τεχνικής από τον αξιόλογο σκηνοθέτη, που έχει δώσει εναλλακτικές προσπάθειες.

Σίγουρα αποδεικνύεται “μάστορας” στις εικόνες και κάποια πλάνα σε τραβάνε μέχρι ένα σημείο όμως (ειδικότερα στην αρχή), με το ταξίδι να είναι ωραίο μέχρι ένα (δυστυχώς όχι πολύ μεγάλο) κομμάτι της ταινίας, ωστόσο από ένα σημείο και μετά το “αμάξι” δεν παίρνει μπρός. Μια ακόμα πιο ανεξήγητα αλληγορική στροφή (μέσα στην ίδια την αλληγορία) μας τα χαλάει ακόμα περισσότερο.

Γενικότερα ενώ υπήρχαν δυνατότητες η αξιοποίηση δεν ήταν αυτή που έπρεπε, καθώς ο σκηνοθέτης αδικεί τον εαυτό του, καθώς από ένα σημείο και μετά μπερδεύει, μοιάζει εντελώς αμήχανη, μιας και το τελευταίο της κομμάτι δείχνει σαν να είναι από άλλη ταινία.

Ενδεχομένως θα μπορούσε να λειτουργήσει καλύτερα αν συνεχιζόταν όπως στο πρώτο μισάωρο και μίκραινε την διάρκεια της, με την ταινία Bardo να μας αφήνει στου δρόμου τα μισά. Θα μπορούσε να είναι πιο ολοκληρωμένη και αποδεικνύει ότι όσο καλή ιδέα και να έχεις, δεν θα πετύχει τους στόχους της αν δεν υπάρχει μια ποικιλία ιδεών και ένα αντίστοιχα καλογραμμένο σενάριο. Άσχετα αν έχει στοιχεία θετικά, τα οποία όμως… εξανεμίζονται.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: ★★☆☆☆

Ακόμα, μπορείτε να δείτε:


0
Λεπτά
  • Daniel Giménez Cachο
  • Griselda Siciliani
  • Ximena Lamadrid

Bardo Trailer


Cineramen

Νίκος Δρίβας

Facebook Twitter Google+

Δημιουργός και συντάκτης του www.cineramen.gr αλλά κυρίως φανατικός του σινεμά

Share

Δείτε ακόμα στο Cineramen

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. Χίλια συγνώμη κύριε Γριβα μου αλλά πραγματικά αισθάνομαι θλίψη για αυτα που διαβάζω. Έχετε πλήρη άγνοια του αντικειμένου. Σχεδόν όλα τα βλέπετε ανάποδα… Στο δεύτερο μερος είναι που η ταινία πραγματικά απογειώνεται. Είναι ένας ύμνος στο κινηματογράφο και την τεχνη γενικότερα. Μια συγκλονιστική υπαρξιακή και σουρεαλιστική οδύσσεια.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.