Η ταινία Ο Δράκος αρχικά χλευάστηκε στην Ελλάδα και αποθεώθηκε στο εξωτερικό

0
1290
Βαθμολόγησε το άρθρο
[Total: 0 Average: 0]

Ο Δράκος αποτελεί την σπουδαία ταινία του σκηνοθέτη Νίκου Κούνδουρου, βασισμένη σε σενάριο του Ιάκωβου Καμπανέλλη που κυκλοφόρησε το 1956 και έκανε θραύση στο εξωτερικό, αλλά στην Ελλάδα αρχικά δεν αντιμετωπίστηκε θετικά. Έπαιξαν οι Ντίνος Ηλιόπουλος, Μαργαρίτα Παπαγεωργίου, Γιάννης Αργύρης, Θανάσης Βέγγος, Μαρίκα Λεκάκη, Στέφανος Στρατηγός, Ανέστης Βλάχος, Ανδρέας Ντούζος, Γιάννης Παπαδόπουλος, Θόδωρος Ανδριακόπουλος, κ.α.

 

Η υπόθεση της έχει ως εξής: Ένας ασήμαντος τραπεζικός υπάλληλος ετοιμάζεται να περάσει μόνος τις διακοπές της Πρωτοχρονιάς όταν τρομοκρατημένος συνειδητοποιεί ότι μοιάζει με έναν κακοποιό που οι εφημερίδες αποκαλούν «Ο Δράκος». Λόγω της παρεξήγησης, η αστυνομία τον καταδιώκει και αυτός βρίσκει καταφύγιο σ’ ένα καμπαρέ. Μέσα στη γοητεία της νύχτας, μια συμμορία του υποκόσμου τον αντιμετωπίζει ως τον γνήσιο Δράκο και μια χορεύτρια του καμπαρέ τον συμπαθεί. Σταδιακά ταυτίζεται με τον καινούργιο του ρόλο, και η επιθυμία του να δραπετεύσει από την ανιαρή του ζωή και να γίνει «κάποιος» τον ωθεί στο να οργανώσει μια ληστεία αρχαιοτήτων. Όταν αποκαλύπτεται η αλήθεια, ο Δράκος βρίσκει τραγικό τέλος.

Η ταινία προβλήθηκε τη σαιζόν 1955-1956 και έκοψε 35.784 εισιτήρια. Ήρθε στην 24η θέση σε 24 ταινίες. Γυρίστηκε στην Ελλάδα και πρωτοεμφανίστηκε στο κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Βενετίας. Όταν προβλήθηκε στις ελληνικές αίθουσες το 1956 αντιμετώπισε εμπορική αποτυχία αλλά και επιθετικότητα μεγάλης μερίδας του τύπου. Είναι χαρακτηριστικό πως οι εφημερίδες της εποχής «Εστία» και «Αυγή», κατηγόρησαν την ταινία ως ανθελληνική ζητώντας την επέμβαση του εισαγγελέα. Ο Δράκος αναγνωρίζεται σήμερα ως μία από τις πιο σημαντικές ταινίες στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου που συνδυάζει στοιχεία από τον ιταλικό νεορεαλισμό, τον γερμανικό εξπρεσιονισμό αλλά και το Φιλμ νουάρ. Ανάμεσα στα προτερήματα της ταινίας είναι και η μουσική επένδυση, έργο του Μάνου Χατζιδάκι

Η Μαρία Κομνημού από την Ταινιοθήκη της Ελλάδος γράφει για την ταινία: “Μετά την πρώτη νεορεαλιστική ταινία Μαγική Πόλη (1954), ο Κούνδουρος με τον Δράκο φέρνει στην Ελλάδα τον «κινηματογράφο του δημιουργών», ο οποίος, όπως σημειώνει η Αγλαΐα Μητροπούλου, αφορά την ικανότητα σκηνοθετών «να λειτουργήσουν έξω από τη λογική της εμπορικής παραγωγής και αφετέρου στη διαμόρφωση της δικής τους προσωπικής έκφρασης». Ο Κούνδουρος ανατρέπει τα στερεότυπα του φιλμ νουάρ βάζοντας στον πρωταγωνιστικό ρόλο αντί για ένα σκληρό άντρα ένα κακομοίρη με φανερή σεξουαλική απειρία ( Ντίνος Ηλιόπουλος) και αντί για μια φαμ φατάλ μία έφηβη που κλαίει όταν ο προστάτης της δεν την αφήνει να χαζέψει τις κούκλες. Στην ταινία οι κλασικοί κανόνες του είδους ανατρέπονται και στην αναπαράσταση της σύγκρουσης νομιμότητας/παρανομίας. Δηλαδή , ενώ στην περίπτωση των κλασσικών ταινιών του είδους οι θεατές καλούνται να ταυτιστούν με τις δυνάμεις του «νόμου» και της «τάξης», στην περίπτωση του «Δράκου» καλούνται να ταυτιστούν με τους παράνομους. Ο Κούνδουρος με το σενάριο του Ιάκωβου Καμπανέλλη συγκροτεί μια αφήγηση για ένα άπραγο υπαλληλάκο που υποδύεται τον μεγαλοκακοποιό, και επιτυγχάνει να συναρθρώσει την παράδοση του ρεμπέτικου με την παρανομία, αρθρώνοντας μια κριτική θέση στη μετεμφυλιακή καταπιεστική συναίνεση και ανιχνεύοντας μία αντιθετική δημόσια σφαίρα”.

Διακρίσεις

Βραβεύτηκε το 1960 στην 1η Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, ως μία από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες της περιόδου 1955-1959 (ρετροσπεκτίβα).

Η ταινία επιλέχθηκε για το Φεστιβάλ κινηματογράφου της Βενετίας, ενώ οι ξένοι κριτικοί την αποθέωναν. Οι «Times» είχαν γράψει χαρακτηριστικά πως «η Ελλάδα βρίσκει στο πρόσωπο του Νίκου Κούνδουρου έναν σκηνοθέτη με απεριόριστες δυνατότητες» ενώ η Guardian επαίνεσε τον «Δράκο» ως ένα «παραγνωρισμένο αριστούργημα», ζητώντας μάλιστα από την «Criterion Collection» να κυκλοφορήσει ένα συλλεκτικό DVD της ταινίας.

Ύστερα από τα διθυραμβικά σχόλια από το εξωτερικό, η ατμόσφαιρα και στο εσωτερικό άρχισε σιγά-σιγά να αλλάζει, όσον αφορά την αντιμετώπιση προς τον «Δράκο». Αναγνωρίστηκε τελικά και δικαίως θεωρείται μία από τις πιο σημαντικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου, πολύ απλά γιατί εξιστόρησε μια δυνατή ελληνική πραγματικότητα. Αυτή του περιθωρίου και του τραγικού ρεαλισμού.

Cineramen

Νίκος Δρίβας

Facebook Twitter Google+

Δημιουργός και συντάκτης του www.cineramen.gr αλλά κυρίως φανατικός του σινεμά

Share

Δείτε ακόμα στο Cineramen

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.