Grudge Match – Κριτική ταινίας

0
1366
Βαθμολόγησε το άρθρο

Διάρκεια: 112′

Πρωταγωνιστούν: Robert De Niro, Sylvester Stallone, Kevin Hart, Alan Arkin, κ.α.

Πολλά χρόνια πριν, το σκορ ήταν 1-1, αλλά την παραμονή του τρίτου και τελικού αγώνα, ο Ρέιζορ ανακοινώνει ξαφνικά την απόσυρση του, αρνούμενος να δώσει εξηγήσεις και βγάζοντας έτσι νoκ-άουτ τις καριέρες και των δύο. 30 χρόνια αργότερα, πεπεισμένος ότι θα υπάρξουν πολλά κέρδη, ο Ντάντε Σλέιτ Τζούνιορ, διοργανωτής αγώνων, αποφασίζει να τους κάνει μια πρόταση που δεν μπορούν να αρνηθούν: να ξαναμπούν στον αγωνιστικό χώρο και να παλέψουν μέχρι να ανακηρυχθεί ο τελικός νικητής μια και καλή. Όσο το σκέφτονται, η πρώτη τους συνάντηση μετά από δεκαετίες γρήγορα εξελίσσεται σε μια ξεκαρδιστική μάχη που γίνεται hit στο internet. Μετά την έκταση που παίρνει το θέμα στα social media, ο τοπικού ενδιαφέροντος αγώνας τους εξελίσσεται σε ένα must-see γεγονός για όλη την Αμερική! Aν επιβιώσουν από την προπόνηση, ίσως να καταφέρουν να δώσουν και την τελική μάχη.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 1 / 5

Μπορεί ο αγώνας να είναι “must-see γεγονός στην Αμερική”, όπως αναφέρει η υπόθεση της ταινίας, αλλά αυτό μάλλον θα ίσχυε πριν από καμιά 30 χρόνια, αν κρίνουμε και από το γεγονός ότι ακόμα στην Αμερική δεν έχει βγάλει καν τα λεφτά του (γύρω στα 28 εκ. τζίρο, ενώ κόστισε 44).

Δυστυχώς η ταινία επιβεβαιώνει τις χαμηλές προσδοκίες της και την αίσθηση αρπαχτής (κακά τα ψέματα, η ιδέα μπορεί να ήταν ωραία πριν από αρκετά χρόνια και οι δυο ηθοποιοί για τον ένα ή τον άλλο λόγο δεν βρίσκονται σε καλή κατάσταση) από τις πρώτες σκηνές. Ο σκηνοθέτης καλών κωμωδιών όπως το Anger Management και το Get Smart, Peter Segal, εδώ δεν διαχειρίζεται καλά το (όποιο) υλικό του δίνοντας μας μια πολύ βαρετή ταινία, η οποία μπορεί να πλασάρεται σαν κωμωδία, ωστόσο κάθε άλλο παρά τέτοια είναι. Τα περισσότερα από τα λίγα αστεία είναι εντελώς κρύα και αδιάφορα, οι δυο ηθοποιοί θυμίζουν κάτι κουρασμένα παλληκάρια, ενώ η στροφή προς το κοινωνικό στο δεύτερο μισό είναι το λιγότερο εξοργιστική. Ο μόνος που μου άρεσε κάπως είναι ο Alan Arkin ένας ηθοποιός που ακόμα και μέτριους ρόλους να παίξει, ξέρει να το κάνει πολύ καλά. Είναι από τα ελάχιστα (αν όχι το μόνο) πράγματα που καταφέρνουν να κρατήσουν τον θεατή ξύπνιο κατά την διάρκεια της ταινίας. Αυτός και 2-3 σχετικά καλογυρισμένες σκηνές στην πολυπόθητη(;) τελική μάχη (η οποία κρατάει κάνα δεκάλεπτο συνολικά). Για την επανεμφάνιση της Kim Basinger δεν χρειάζεται να σχολιάσω κάτι. Βαρετή και ανούσια σε έναν ρόλο ξεκάθαρα αρπαχτή, όπως και υπόλοιπη ταινία, η οποία γενικότερα είναι τραβηγμένη και σε διάρκεια και όσον αφορά την εξέλιξη της σε μια διαρκή παρέλαση άπειρων κλισέ, που το μόνο που κάνουν είναι να σου σπάνε τα νεύρα. Και αυτή η ταινία διαρκεί 110 λεπτά από το πουθενά. Αυτό το πράγμα με το Χόλιγουντ να αναμασά πετυχημένες συνταγές περασμένων δεκαετιών πρέπει να σταματήσει. Στην συγκεκριμμένη περίπτωση, ο πρησμένος από τα botox και τα αναβολικά Stallone με το ζόρι ακούγεται (μην δείτε την ταινία χωρίς υπότιτλους), ενώ ο De Niro ξεφτιλίζεται όσο δεν πάει (η πρόσθετη μπάκα που του έχει τοποθετηθεί είναι για γέλια και κλάματα).

Γενικά, έχουμε να κάνουμε με μια πολύ μέτρια ταινία, από τις πιο αδιάφορες που έχουμε δεί τα τελευταία χρόνια, με καλές στιγμές που μετριούνται το πολύ στα δάχτυλα του ενός χεριού και καλό θα ήταν οι συντελεστές της να την ξεχάσουν γρήγορα. Γιατί όσοι επιλέξουν να την δουν είναι σίγουρο πως θα το έχουν κάνει, πριν καν πέσουν οι τίτλοι τέλους.


Cineramen

Νίκος Δρίβας

Facebook Twitter Google+

Δημιουργός και συντάκτης του www.cineramen.gr αλλά κυρίως φανατικός του σινεμά

Share

Δείτε ακόμα στο Cineramen

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.