Grace of Monaco – Κριτική ταινίας

1
974
Βαθμολόγησε το άρθρο
[Total: 0   Average: 0/5]

Διάρκεια: 97′
Πρωταγωνιστούν: Nicole Kidman, Tim Roth, Parker Posey, Milo Ventimiglia, κ.α.

Η Grace Kelly ήταν μια εξαιρετική ηθοποιός, που ξεχώρισε για τις ερμηνείες της σε ταινίες όπως οι «Dial M for Murder», «Rear Window» και «To Catch a Thief». Όταν το 1955 ταξίδεψε στις Κάννες για το κινηματογραφικό φεστιβάλ, γνώρισε τον Πρίγκιπα Ρενιέ τον 3ο και ένα χρόνο αργότερα τον παντρεύτηκε αφήνοντας πίσω της την κινηματογραφική καριέρα (με μόλις 11 ταινίες στο ενεργητικό της) για να αναλάβει τα καθήκοντά της ως “πρώτη κυρία”. Έξι χρόνια αργότερα, μια κρίση κλόνισε το πριγκηπικό ζεύγος την ώρα που βρίσκονταν σε εξέλιξη μια κρίση στις σχέσεις μεταξύ της Γαλλίας και του Μονακό. Το Πριγκιπάτο αρνούνταν να συμμορφωθεί με υποδείξεις για το φορολογικό καθεστώς την ώρα που ο πρόεδρος ΝτεΓκώλ έφθανε να απειλήσει μέχρι και με στρατιωτική εισβολή.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 0,5 / 5

Κάθε ταινία εκπροσωπείται από ένα (ή μερικές φορές και περισσότερα) κινηματογραφικά είδη και για αυτό θα πρέπει να κρίνεται για αυτό. Όχι μόνο για αυτό βέβαια, αλλά και γενικότερα για την εικόνα που προσπαθεί να περάσει ανάλογα και με το κινηματογραφικό στυλ που υπηρετεί.

Το Grace Of Monaco, μέχρι να προβληθεί στις Κάννες θεωρείτο μια από τις πολυαναμενόμενες ταινίες της χρονιάς ικανή υπό προϋποθέσεις να φτάσει ακόμα και να διεκδικήσει βραβεία. Μέχρι που άνοιξε το φετινό Φεστιβάλ Καννών και η γιούχα δεν είχε προηγούμενο, πολλοί μάλιστα μιλούσαν για την χειρότερη ταινία που άνοιξε ποτέ το Φεστιβάλ.

H ταινία μοιάζει πολύ με το περσινό φιάσκο του Diana, καθώς αδυνατεί από την αρχή μέχρι το τέλος να πιάσει τον παλμό της ιστορίας της, μπλέκοντας σε 1,5 ώρα ταινίας, κοινωνικά, πολιτικά, βιογραφικά, κινηματογραφικά και άλλα αδυνατώντας να πετύχει σε κάποιο από αυτά. Γενικά δεν υπάρχει προσανατολισμός με αποτέλεσμα να υπάρχει ένας αχταρμάς που καταλήγει να γίνεται παρωδία.

Η “καλή” μέρα από το πρωί φαίνεται λέει ο σοφός λαός και αυτό φαίνεται από τις πρώτες σκηνές του σκηνοθέτη Olivier Dahan, που μας είχε δώσει το εξαιρετικό La Vie en Rose, την ζωή της Edif Piaf που έδωσε και Όσκαρ στην Marion Cotilliard. Από την αρχή λοιπόν, κάτι δεν πάει καλά στην ταινία που φαίνεται να είναι εκτός τόπου και χρόνου. Ανοργάνωτη, κουραστική ακόμα και τα φίλτρα της κάμερας που έχουν χρησιμοποιηθεί είναι βέβαιο ότι θα “εξοντώσουν” τον θεατή.

Η ταινία είχε αμέτρητα προβλήματα στην ολοκλήρωση της, μιας και ο σκηνοθέτης και ο παραγωγός Harvey Weinstein βρίσκονταν στα μαχαίρια λόγω της απογοήτευσης του δεύτερου για την τελική φόρμα της ταινίας (εδώ που τα λέμε δεν είχε και άδικο).

Ο Νταάν ήταν (και ίσως ακόμα είναι) ιδιαίτερα δυσαρεστημένος με την παρέμβαση του Γουάινστιν, ο οποίος δεν έχει κάποιο αξίωμα στην ταινία αλλά ο Αμερικανός διανομέας, και όχι ένας εκ των παραγωγών.

Λέγεται επίσης ότι δεν συμφώνησε με τις προτάσεις του για περισσότερη έμφαση στην καριέρα της στο Χόλιγουντ, καθώς και σκηνές που δίνουν το πολιτικό πλαίσιο της εποχής – η ταινία, εξάλλου, έχει να κάνει με την αντιπαράθεση του Ρενιέ με τον Σαρλ Ντε Γκολ για την πολιτική και οικονομική ανεξαρτησία του Μονακό.

To ότι η ταινία πέρασε από χίλια κύματα (μάλιστα κάποια στιγμή σκέφτηκαν να φτιάξουν δυο εκδοχές) είναι ολοφάνερο από το κακό μοντάζ, μιας και πολλές σκηνές είναι ασύνδετες μεταξύ τους, το φτωχό σενάριο που δεν εκμεταλλεύεται τo μεγάλο υλικό που θα μπορούσε να καλύψει και φυσικά το κερασάκι στην τούρτα, τις τραγελαφικές ερμηνείες μερικών σπουδαίων ηθοποιών.

Πολλά είναι τα προβλήματα της ταινίας, ωστόσο το βασικό είναι ότι δεν υπάρχει καμία ροή στην ταινία, μιας και η θεματολογία μπλέκεται και εναλλάσσεται χωρίς να καταφέρνει να δημιουργήσει κάτι στην όλη ταινία και το κυριότερο χωρίς να προκαλέσει συναισθήματα στον θεατή, το αντίθετο μάλιστα πολλές φορές προκαλεί άθελα της και γέλια.

Πρόκειται για ακόμα μια ταινία που αποτυγχάνει (έστω και στο ελάχιστο) να πιάσει τον παλμό της ιστορίας της και η προχειρότητα με την οποία έχει φτιαχτεί την οδηγεί σε ένα μεγάλο φιάσκο, συμπαρασύροντας και ηθοποιούς όπως οι Tim Roth, Frank Langella και η εντελώς άστοχη επιλογή της Nicole Kidman μας δίνει ερμηνεία χειρότερη και από την Diana της Watts, αν μπορεί να υπάρξει κάτι τέτοιο.

Η 1,5 ώρα της ταινίας είναι υπερβολικά μικρή για να μπορέσει να καλυφθεί ένα τόσο μεγάλο βιογραφικό θέμα, αλλά έστω κι έτσι θα μπορούσε τουλάχιστον να βρισκόταν εντός τόπου και χρόνου και όχι να προσεγγίζει το θέμα κάτι μεταξύ lifestyle, πολιτικών γεγονότων και ελάχιστων κινηματογραφικών γεγονότων και μάλιστα με τραγικά αδιάφορο τρόπο που σε εκνευρίζει.

Ξεπερνώντας το γεγονός ότι έχει πολλές ανακρίβειες (όπως τόνισε και η ίδια οικογένεια του Πρίγκηπα Αλβέρτου) και έχοντας καθαρά τα μάτια μας το Grace Of Monaco ως μεμονωμένη ταινία, η ταινία αποτυγχάνει σχεδόν σε όλα όσα προσπαθεί να φτιάξει (εκτός από μερικά ωραία κινηματογραφημένα τοπία) σε μια προσπάθεια άνευρη και άστοχη που γκρεμίζεται σαν τραπουλόχαρτο και δεν έχει να προσφέρει απολύτως τίποτα στον θεατή της. Grace of Monaco ή μήπως καλύτερα Dis-Grace of Monaco;


Cineramen

Νίκος Δρίβας

Facebook Twitter Google+

Δημιουργός και συντάκτης του www.cineramen.gr αλλά κυρίως φανατικός του σινεμά

Share

Δείτε ακόμα στο Cineramen

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.