Τρίτη, 23 Απριλίου, 2024
Cineramen Rebranded Logo

Φανατικοί του κινηματογράφου με αγάπη για κριτικές, αφιερώματα και πρόσφατες ειδήσεις από το χώρο της μεγάλης και της μικρής οθόνης, αλλά και από τον κόσμο των videogames. 🎥🍿👾

ΑρχικήΑφιερώματαΑγαπημένες Μουσικές Ταινίες: Almost Famous (2000)

Αγαπημένες Μουσικές Ταινίες: Almost Famous (2000)

Βαθμολόγησε το άρθρο
[Total: 0 Average: 0]

 

Μια από τις πλέον αγαπημένες μουσικές ταινίες που μας έχει χαρίσει ο κινηματογράφος δεν είναι άλλη από το Almost Famous του Cameron Crowe. Και αυτό όχι μόνο για το μουσικό κομμάτι (με τη μουσική εδώ να βρίσκεται παντού, αποτελώντας κομμάτι του σεναρίου και στοιχείο πλοκής όλης αυτής της πολύ όμορφης ιστορίας), αλλά και για τον λόγο ότι και όλα τα υπόλοιπα καθαρά κινηματογραφικά στοιχεία αποδίδονται εξαιρετικά.

Βασισμένη και σε αυτοβιογραφικά στοιχεία (ο Crowe υπήρξε στα ξεκινήματα της καριέρας του ρεπόρτερ του Rolling Stones ακολουθώντας πλήθος διάσημων καλλιτεχνών), η ταινία μάς μεταφέρει με ιδιαίτερα πειστικό τρόπο στις αρχές της δεκαετίας του 70 και μας συστήνει τον 15χρονο William Miller, ο οποίος μπαίνει στην ομάδα ενός ανερχόμενου συγκροτήματος της rock σκηνής με σκοπό να γράψει ένα άρθρο.

Έτσι φτιάχνει μια ιστορία ενηλικίωσης μέσα από ένα μουσικό road movie, με τον νεαρό πρωταγωνιστή να ακολουθεί το τουρ ενός κλασικού ήχου ροκ συγκρότημα (κάτι σε ύφος από Bad Company θα μπορούσε να πει κάποιος). Πέρα από την εξαιρετική δουλειά του Crowe στην αφήγηση που χαρίζει απλόχερα γέλιο, διατηρεί τον ρυθμό της σε όλη τη διάρκεια (ακόμα και στην extended εκδοχή που ξεπερνάει τις 2,5 ώρες), και μας στέλνει με χρονοκάψουλα σε μια άλλη πιο ανέμελη εποχή, η ταινία κρύβει και άλλους άσους.

Πρώτα απ’ όλα η ταινία διαθέτει ένα από τα καλύτερα κινηματογραφικά soundtrack ever. Και μπορεί κάποιος να πει ότι για μια μουσική ταινία αυτό είναι αναμενόμενο, αλλά το να δημιουργείται ένα συναυλιακό συναίσθημα καθώς ακούμε μαζεμένα τραγούδια των Led Zeppelin, Black Sabbath, Deep Purple, Jethro Tull, The Who, Lynyrd Skynyrd, Iggy Pop, Elton John, Neil Young και άλλων αστέρων της ροκ είναι κάτι που δεν συναντάμε εύκολα.

Και αυτό που έρχεται να δέσει όλα τα παραπάνω είναι το ιδανικό καστ. Στους πρώτους ρόλους βρίσκουμε την ανερχόμενη τότε Kate Hudson στα καλύτερά της, τον νεαρό Patrick Fugit επίσης στη μεγαλύτερη επιτυχία του να βγάζει όλο το πάθος και την αθωότητα του χαρακτήρα του, και τον Billy Crudup σαν άλλος Glenn Frey (από το συγκρότημα Eagles), στο ρόλο του κιθαρίστα της μπάντας. Ακόμα πιο ευχάριστες εκπλήξεις στους β’ ρόλους όπου μεταξύ αρκετών γνωστών συναντάμε τη σπουδαία Frances McDormand η οποία απογειώνει και αυτόν τον σχετικά περιορισμένο ρόλο χρονικά και ερμηνευτικά, και φυσικά τον αξέχαστο Philip Seymour Hoffman που αφήνει το στίγμα του στις λίγες σκηνές που έχει στα χέρια του.

Μια απολαυστική ταινία που ξεχειλίζει από μουσική με μια παλιομοδίτικη αισθητική, δημιουργώντας μια εύθυμη νοσταλγία σαν ζεστή αγκαλιά. Όπως αυτή που μπορείς να κάνεις στου δίσκους σου όποτε νιώθεις μόνος σου, όπως μας λέει τόσο γλυκά κάποια στιγμή η Kate Hudson.

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΝΕΑ

ΑΦΗΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΥΝΤΑΚΤΗ