10 κορυφαία θρίλερ από την περασμένη δεκαετία που δεν πρέπει να χάσετε

0
681
Βαθμολόγησε το άρθρο

Υπάρχουν πολλές ταινίες οι οποίες έχουν καταφέρει να αφήσουν εποχή και γενικότερα να χαρακτηριστούν από τις καλύτερες και πιο κλασικές του είδους, ωστόσο υπάρχουν και σχολές που ίσως πολλοί δεν γνωρίζουν ή ενδεχομένως δεν θυμούνται.

 

Το παρακάτω βιντεάκι από το YouTube επέλεξε τα κορυφαία θρίλερ από την περασμένη δεκαετία (για εμάς υπάρχουν κι άλλα), ωστόσο κρατήσαμε την λίστα και βάλαμε άλλo ένα δικό μας. Δεν είναι τα μόνα να τονίσουμε εδώ και θα έρθουν κι άλλα αφιερώματα. Μερικά φαινομενικά μπορεί να μην ανήκουν στο είδος, αλλά από όποια σκοπιά και να το δούμε είναι… καθαρά θρίλερ. Σε κάθε ταινία υπάρχει και η άποψη μας.

Ταινίες όπως το Searching είναι πραγματικά “διαμαντάκια” από εκεί που δεν το περιμένεις και σίγουρα διαφέρουν από την κατηγορία τους. Εστιάζει σε ένα θέμα το οποίο μπορεί να έχουμε δει πολλές φορές, ωστόσο εδώ γίνεται με πολύ καλό τρόπο.

Η ταινία αξίζει να πούμε είναι πως έχει ένα εντυπωσιακό στυλ και γενικότερα να ξεφεύγει από τις κοινότυπες ταινίες του είδους και δίνοντας κάτι πραγματικά πολύ “φρέσκο” και ενδιαφέρον που σίγουρα θα σου μείνει στο μυαλό.

Είναι πολύ σημαντικό για κάποιον σκηνοθέτη να ξέρει την θεματολογία του και εδώ μπορούμε να πούμε ότι το χειρίζεται με εντυπωσιακό τρόπο και μέσα από την οθόνη του ηλεκτρονικού υπολογιστή, χωρίς καν να σε κουράζει.

Με ένα πολύ ωραίο στυλ τo Searching αποδεικνύεται μια αγωνιώδης και ενδιαφέρουσα ταινία, η οποία αφηγείται με άλλο τρόπο μια ιστορία που άνετα θα μπορούσε να καταλήξει σε μια από τα ίδια, αλλά τελικά αποδεικνύεται κάτι διαφορετικό.

Η ταινία Searching λοιπόν είναι στιβαρή με δυνατό μοντάζ χάρη στην πολύ καλή σκηνοθεσία του Aneesh Chaganty, ο οποίος φέρνει κοντά στις εξελίξεις με αγωνιώδεις σεκάνς και γενικά πολύ καλές σκηνές.

Η ταινία δίνει αρκετά μεγάλο βάθος στην πλοκή και τους χαρακτήρες προσπαθώντας με ενδιαφέροντα στοιχεία να πάρει όλα τα δεδομένα και πως τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται ενώ παράλληλα η ωραία σκηνοθετική τεχνική κάνει την διαφορά στο όλο εγχείρημα.

Ο σκηνοθέτης προσφέρει μια ταινία-έκπληξη, που με πολύ καλό τρόπο και να κάνει τον θεατή να μην νοιάζεται για αυτές, προσφέροντας του μια καλοστημένη ταινία, που παρά το γεγονός ότι είναι λίγο παραπάνω από 1,5 ώρα είναι χορταστική.

Συν τοις άλλοις, καταφέρνει να κάνει καλή δουλειά κυρίως στο χτίσιμο της έντασης με κυνικότητα και φυσικά όλοι οι ηθοποιοί είναι πολύ καλοί στους ρόλους τους, ενώ έχει σκηνοθεσία που σε βάζει στα πράγματα και την φωτογραφία είναι όπως χρειάζεται, δίνοντας επιπλέον ρεαλισμό στα πλάνα.

Εν κατακλείδι, το Searching είναι μια ενδιαφέρουσα ταινία που προσωπικά μου έκανε πολύ ευχάριστη έκπληξη, έχει αγωνία και μυστήριο, εντυπωσιακό ρυθμό ανά σημεία και μια πολύ ενδιαφέρουσα τελική ανατροπή που σίγουρα θα σε καθηλώσει.

Υπάρχουν μερικές ταινίες που είναι προορισμένες για να καθηλώσουν τον θεατή και να τον στιγματίσουν. Το Prisoners όσο και αν δεν του φαινόταν, εξελίχθηκε αθόρυβα σε μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Ερχόμενη με τρελό hype από την Αμερική έχοντας κατενθουσιάσει κοινό και κριτικούς (κάτι αρκετά δύσκολο ειδικά για το πρώτο έχοντας συνηθίσει σε “βολικές” blockbustεριές) το Prisoners ήρθε για να μείνει και να μνημονεύεται για χρόνια. Από το υποβλητικό πρώτο λεπτό μέχρι και το αγωνιώδες φινάλε (στο οποίο κατά κάποιο τρόπο επεξηγείται η πραγματική έννοια του Prisoners) ο Dennis Villeneuve (που είχε προκαλέσει σάλο με το εξαιρετικό Incendies πριν από 2 χρόνια) παραδίδει μαθήματα masterclass σκηνοθεσίας για το πως πρέπει να γυρίζονται τα σύγχρονα θρίλερ.

Τι να πρωτοεκθειάσεις για την συγκεκριμμένη ταινία που αποδεικνύεται μια από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις των τελευταίων χρόνων. Η ταινία καταρχήν, έχει μια εξαιρετική υποβλητική ατμόσφαιρα με ένα συνεχείς μουντές εικόνες και μια φοβερή Σκανδικαβική ψυχρή φωτογραφία στην οποία έχει κάνει πραγματικά τρομερή η δουλειά ο μέτρ του είδους Roger Deakins (έχοντας συμμετάσχει σε 70 πρωτοκλασάτες ταινίες ως cinematographer και director of photography).

Φυσικά σε αυτό συμβάλλει και η δυναμική και γεμάτη ένταση σκηνοθεσία του Dennis Villeneuve, πολλές σκηνές του οποίου θα έπρεπε να διδάσκονται σε σύγχρονα σεμινάρια. Έτσι φτιάχνεις ένα δυνατό και ατμοσφαιρικό θρίλερ και σαφέστατα έτσι ακριβώς μπορείς να αναπτύξεις τους ευάλωτους χαρακτήρες σου (οι οποίοι στα χέρια άλλου σκηνοθέτη μπορεί και να είχαν γίνει κλισέ ή γραφικοί) και να κάνεις τον θεατή να ταυτιστεί μαζί τους.

Κάθε πλάνο του σχεδιασμένο και ωραία σκηνοθετημένο, ενώη πλοκή ξετυλίγεται με εντυπωσιακό τρόπο και σε κρατάει καρφωμένο στην οθόνη σου και τα 154 λεπτά της ταινίας (εντάξει έχει ένα κάπως αχρείαστο 10-15λεπτο στην μέση, αλλά αυτό είναι ψεγάδι μπροστά στο εντυπωσιακό αποτέλεσμα).

Σημαντική συμβολή στο αποτέλεσμα έχουν και οι εξαιρετικές ερμηνείες, αρχής γενομένης από τον ΚΑ-ΤΑ-ΠΛΗ-ΚΤΙ-ΚΟ Ηugh Jackman, ο οποίος σίγουρα δίνει ερμηνεία ζωής και θα ήταν άδικο (στην χειρότερη) να μην προταθεί για Όσκαρ, καθότι αξιοποιεί στο έπακρο το ταλέντο του σε έναν διαφορετικό ρόλο από αυτόν του γόη που τον έχουμε συνηθίσει (υπάρχουν τουλάχιστον 4-5 σκηνές που δίνει ρεσιτάλ). Από κοντά και ο ανορθόδοξος ντετέκτιβ Jake Gylenhall, ο οποίος είναι στιβαρός και πειστικότατος σε ένα πολύ απαιτητικό ρόλο, αποδεικνύοντας ότι πρόκειται για έναν πολυτάλαντο ηθοποιό (ο τρόπος που χειρίζεται τα “τικ” του ήρωα του είναι αρκούντως αντιπροσωπευτικός του ταλέντου του). Οι δυο αυτοί superstar “τραβάνε το κουπί” σε ολόκληρη σχεδόν την ταινία, ωστόσο και οι δεύτεροι ρόλοι σε καμία περίπτωση δεν είναι αμελητέοι.

Oι Viola Davis, Terence Howard στον ρόλο του άλλου ζευγαριού είναι υπόγειοι και ίσως η φωνή της λογικής, η Maria Bello (γυναίκα του Jackman) έχει μερικά συγκλονιστικά ξεσπάσματα, ο Paul Dano είναι με την σειρά του καλός, ενώ η Μelissa Leo αποδεικνύει για ακόμα μια φορά ότι είναι ηθοποιάρα. Ο Vulleneuve κατάφερε να κάνει ένα κράμα σκηνοθεσίας Fincher από την ατμόσφαιρα του Girl with the dragon tattoo και μερικών σκανδιναβικών “ψυχρών” παραγωγών, την σφιχτοδεμένη πλοκή του Zodiac, αλλά και το βάθος των χαρακτήρων των ταινιών του Clint Eastwood.

Γενικά, όλα λειτουργούν σχεδόν τέλεια στην ταινία που αποδεικνύεται ένα μίνι αριστούργημα, με την εκπληκτική καθοδήγηση του Villeneuve, την υπέροχη μελαγχολική ατμόσφαιρα, τις τρομερές ερμηνείες και το κερασάκι στην τούρτα είναι η η εξέλιξη στο τελευταίο εικοσάλεπτο, που βάζει σε σκέψεις τον θεατή τόσο λόγω των γεγονότων που διαδραματίζονται (ειδικά σε συνδυασμό με όλη την ταινία) αλλά κυρίως λόγω της πολύπλευρης σημασίας της λέξης Prisoners και τι διαστάσεις μπορεί να του δοθούν. To Prisoners είναι από αυτές τις ταινίες που σου μένουν για καιρό στο μυαλό και αποδεικνύει ότι το σινεμά δεν χρειάζεται φθηνούς εντυπωσιασμούς για να μας δώσει όλα εκείνα τα στοιχεία που μας έχουν κάνει να το αγαπήσουμε τόσα χρόνια.

The Shallows

Ο Δανός σκηνοθέτης Nikolas Winding Refn (του καλού Push και του εξαιρετικού Bronson) μας δίνει την πιο ώριμη ταινία του, η οποία είναι ένα αρτιότατο film nouar.

Αν φαίνεται κάτι από το Drive, είναι ότι πάνω απ’ όλα ο Refn λατρεύει το σινεμά και είναι πολύ σημαντικό αυτό για ένα σκηνοθέτη. Χωρίς να κάνει διεκπεραιώσεις και βάζοντας το δικό του στυλ φτιάχνει μια φαινομενικά απλοϊκή ιστορία, η οποία βέβαια έχει πολλές πτυχές και γενικότερα δεν μας τα “πλασάρει” όλα φόρα παρτίδα.

Με ερμηνευτικό “μαέστρο” τον Ράιαν Γκόσλινγκ και εξαιρετικούς δεύτερους ρόλους ανεβάζει σταδιακά ρυθμούς στην ιστορία του, μα πάνω απ’ όλα δεν παραμελεί ποτέ τους χαρακτήρες του, φτιάχνοντας μια ανθρωποκεντρική ταινία εστιασμένη φυσικά στον απόμακρο πρωταγωνιστή. Ο Γκόσλινγκ, για ακόμα μια φορά αποδεικνύει και με τούτη εδώ την μεστή ερμηνεία του, γιατί είναι ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα της γενιάς του και αν συνεχίσει έτσι είναι δεδομένο οτι θα αφήσει εποχή.

Οι δεύτεροι ρόλοι είναι εξίσου ενδιαφέροντες, τους οποίους υποδύονται ο Ρόν Πέρλμαν (μεγάλη σκατόφατσα που δίνει ρεσιτάλ, όποτε κάνει τον κακό), τον Άλμπερτ Μπρούκς (ένας κλασικός κωμικός ηθοποιός, εδώ σε εντελώς κόντρα ρόλο), η Κάρεϊ Μάλιγκαν (εξίσου ταλαντούχα ηθοποιός) και τέλος ο Μπράιαν Κράνστον του Breaking Bad (που αποδεικνύεται σπουδαίος και στιβαρός ηθοποιός-καρατερίστας). Η δράση είναι κλιμακούμενη και αν και ποτέ δεν κορυφώνεται (με την έννοια των σύγχρονων blockbuster), υπάρχουν μερικές βίαιες σκηνές που αφηνουν με το στόμα ανοιχτό.

Η σκηνοθεσία, πλάνο-πλάνο είναι εξαιρετικά προσεγμένη, σινεφιλική και γενικότερα φέρει την σφραγίδα του Δανού δημιουργού (άξια κέρδισε το βραβείο σκηνοθεσίας στις Κάννες) και σε συνδυασμό με το φανταστικό soundtrack, έχουν ως αποτέλεσμα μια ταινία που μένει για καιρό στο μυαλό του θεατή. Είναι από τις ταινίες, που δεν πρέπει να χάσει κανένας σινεφίλ, γιατί είναι μια ταινία χωρίς πολλά κλισέ και με ένα ιδιαίτερο προσωπικό στυλ του σκηνοθέτη, κάτι που δύσκολα βρίσκεται πλέον στον σύγχρονο Χολιγουντιανό κινηματογράφο.

Από την αρχή, η ταινία Wind River προσπαθεί να χτίσει μια ενδιαφέρουσα πλοκή και η εξέλιξη είναι ακόμα καλύτερη από το ημίωρο και μετά, με έναν ρυθμό σταθερά αργό και μια απίστευτη αγωνία να υπάρχει χωρίς να σε κάνει να το νιώθεις με υπερβολή.

H μικρή πόλη στην οποία εκτυλίσσεται η ταινία παίζει πάρα πολύ σημαντικό ρόλο και νομίζεις ότι είναι ένας από τους σημαντικότερους χαρακτήρες της, έχοντας μια απειλητική μορφή, πνίγοντας τους κατοίκους, οι οποίοι βέβαια δεν μπορούν μακριά από αυτή.

Η ταινία Wind River έχει πολλές σκηνές που κυριολεκτικά σε κάνουν να περιμένεις πως κάτι έντονο θα συμβεί, με τις εξελίξεις να μην είναι μεν καταιγιστικές αλλά να έρχονται με πολύ έξυπνο τρόπο, με τους δυο κεντρικούς χαρακτήρες και όχι μόνο να προσφέρουν υπέροχες ερμηνείες.

Φυσικά και δεν θα αποκαλύψουμε τίποτα, αλλά σε κάνει γενικά να σκεφτείς πολλά πράγματα. Μπορεί αρχικά και φαινομενικά με όσα δείχνει το trailer να μην εντυπωσιάζει και τόσο η ιδέα ή να μοιάζει ότι την έχουμε ξαναδεί, ωστόσο σε καμία περίπτωση δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο και πραγματικά ο θεατής μένει πραγματικά άφωνος με όσα εκτυλίσσονται.

Η ταινία Wind River μπορεί εν μέρει να μην έχει το σούπερ πρωτότυπο θέμα, αλλά η εξαιρετική κινηματογράφιση (είναι κάπως αργή), οι τρομερές ερμηνείες και όλα όσα ακολουθούν, μας καθιστούν δεδομένο ότι έχουμε να κάνουμε με μια καλογυρισμένη ταινία που έχει κομμάτια της να συζητήσεις.

Μετά το πρώτο ημίωρο και την παρουσίαση των χαρακτήρων (πολύ σημαντικό στοιχείο) και όσο πλησιάζουμε στο δεύτερο μισό, ο θεατής μπαίνει σε σκέψεις, ενώ υπάρχουν πολλά γεγονότα τα οποία μένουν στο μυαλό για πολλούς λόγους και φυσικά το πολυδιάστατο θέμα της και το φινάλε της, αφήνουν τροφή για σκέψη.

Πολλοί ξέρουν πως να χειρίζονται το θέμα και να δημιουργούν πρωτότυπες ιστορίες (ακόμα και μέσα από φαινομενικά απλά σενάρια) και ένα δικό τους στυλ, κάτι το οποίο ισχύει με το Wind River, που έχει μια μαεστρική σκηνοθεσία από τον Taylor Sheridan, σεναριογράφο των Sicario και Hell Or High Water.

Το μυστικό με την ταινία Wind River είναι ότι δεν θέλει να ξεπετάξει έτσι απλά την πλοκή της και να δημιουργήσει ένα ακόμα τυπικό θρίλερ ούτε βέβαια με ένα ακόμα συμβατικό φινάλε και καταφέρνει να προσφέρει πολύ καλά και έξυπνα στοιχεία.

Γενικά κυρίως στο δεύτερο μέρος υπάρχει μια εντυπωσιακή στροφή με ουκ ολίγες ανατροπές, που δίνουν ακόμα μεγαλύτερη αύρα στην ταινία, αλλά δεν θέλω να πω περισσότερα για να μην σας κάνω κάποιο spoiler, ωστόσο το τελευταίο τέταρτο ειδικά είναι αριστοτεχνικό.

Για να συνοψίσουμε, το Wind River αποτελεί ένα από τα πολύ καλά δείγματα του είδους, μια ταινία καθηλωτική, ενώ παράλληλα καταφέρνει και αποφεύγει όσο μπορεί τους φθηνούς εντυπωσιασμούς σε μια ταινία που πρέπει να δείτε.

Ο David Fincher είναι με διαφορά ένας από τους κορυφαίους σύγχρονους (και όχι μόνο) δημιουργούς και όπως είναι λογικό κάθε καινούργιο του “δημιούργημα”, το περιμένουμε με λαχτάρα και ανυπομονησία.

Το Gone Girl κατέχει όλο το premise (που λένε και στο εξωτερικό) για κάτι πολύ μεγάλο και για ένα πολύ μεγάλο διάστημα βλέπουμε μια τρομερή ταινία, η οποία όσο πλησιάζουμε προς το τέλος ολοένα και ανεβάζει ρυθμούς.

Όπως είναι λογικό για ταινία του συγκεκριμένου σκηνοθέτη, η ταινία δεν εξελίσσεται σε ένα απλό θρίλερ μυστηρίου, αντίθετα όμως έχει πολλές ψυχολογικές προεκτάσεις αλλά και πολύπλευρη θεματολογική ανάλυση και ανατροπές, που σε κάνει σε σκέφτεσαι ακόμα και για ώρα μετά την ταινία, το τι ακριβώς συνέβη.

Μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να κάνω κριτική για την συγκεκριμένη ταινία χωρίς spoilers, αλλά εννοείται ότι θα το κάνω δίνοντας απλά την συνολική ιδέα για την ταινία, για να την απολαύσετε,γιατί αξίζει 100% να την δείτε, χωρίς να έχετε την παραμικρή ιδέα για το που το πάει ο Fincher.

Από το πρώτο κιόλας λεπτό η ταινία είναι καθηλωτική, μιας και ο σκηνοθέτης δεν αφήνει ούτε στιγμή ανεκμετάλλευτη, ξεκινώντας από την αρχή να ξετυλίγει το “γαϊτανάκι”, μπλέκοντας το παρελθόν με το παρόν (λεπτομέρεια: δεν ξέρω αν είναι η εντύπωση μου, αλλά το παρών είχε πιο σκοτεινά φίλτρα σε σχέση με το τι γινόταν στις στιγμές το ζευγάρι ήταν μαζί) με αρμονικό τρόπο και κρατώντας τον θεατή από την αρχή σε αγωνία.

Με τα γνώριμα σκηνοθετικά του κόλπα, ο Fincher χρησιμοποιεί το υλικό που προκύπτει από το βιβλίο (δεν το έχω διαβάσει το βιβλίο, που λέγεται πως είναι ένα από τα καλύτερα λογοτεχνικά θρίλερ όλων των εποχών και εξελίχθηκε σε απόλυτο must και πολυσυζητημένο μπεστ σέλερ, αλλά έτσι κι αλλιώς δεν κρίνω ποτέ εξ’ αυτού μια ταινία) με μαεστρία και την γνώριμη του αρχοντιά πίσω από την κάμερα, είτε ακολουθώντας από κοντά τους χαρακτήρες, είτε με τις ωραίες εναλλαγές εικόνων σε συνδυασμό με τα υπέροχα φίλτρα της κάμερας.

Τίποτα φυσικά δεν θα μπορούσε να είναι το ίδιο στην ταινία, χωρίς την υπερπολύτιμη συμβολή των ηθοποιών και ειδικότερα του Ben Affleck κατά κύριο λόγο, αλλά και της πολύ καλής Rosamund Pike και στα καλά flashback της σχέσης και στα πιο δυνατά και έντονα. Oι βοηθητικοί ρόλοι είναι εξίσου σπουδαίοι, ενώ τόσο οι λίγες ευχάριστες στιγμές, αλλά κυρίως οι πιο έντονες ως και δυσάρεστες αποτυπώνονται εξαιρετικά χάρη στο πολύ καλό καστ, ενώ αποκάλυψη σε κόντρα ρόλο είναι ο Tyler Perry, που με άνεση δίνει καλή ερμηνεία στον ρόλο του δικηγόρου, ενώ ρόλο κλειδί στην υπόθεση έχει και ο Neil Patrick Harris.

Τι κι αν το φιλμ διαρκεί γεμάτες 2,5 ώρες; Δεν σε ενδιαφέρει καν αυτό. Προσωπικά, λίγο στο τελευταίο κομμάτι της ταινίας ήμουν μπερδεμένος για το αν μου άρεσε ή όχι, ωστόσο βάσει της συνολικής πολύ καλής εικόνας δεν είναι σε καμία περίπτωση ικανό να χαλάσει τις εντυπώσεις, ακόμα και αν δυσαρεστήσει κάπως τον θεατή. Σε κρατάει στην τσίτα σε όλη της την διάρκεια και δεν καταλαβαίνεις πως περνάει η ώρα.

Πρόκειται για μια ταινία γεμάτη δυναμισμό και ανατροπές που δίνουν άλλη διάσταση, τρομερές ερμηνείες, προβληματισμό για τις καταστάσεις που υπάρχουν στο σύνολο της ταινίας, πολύπλευρες διαστάσεις του θέματος συνθέτουν ένα αποτέλεσμα που θα συζητιέται για αρκετή ώρα μετά την προβολή της, αν όχι και μέρες μετά. Τα υπόλοιπα επί της οθόνης, μιας και οτιδήποτε άλλο, θα αποτελέσει spoiler και είναι κρίμα να χάσετε τέτοια ταινία.

To Black Swan κατατάσσσεται άμεσα στην κατηγορία εκείνη των ταινιών που πρέπει να τις δείς για να την πιστέψεις. Ο Daren Aronovsky έχοντας ήδη δώσει τα διαπιστευτήρια του στα Π, Fountain, Wrestler, Requiem for a dream έρχεται να μας δείξει την σκηνοθετική του ωρίμανση με τον Μαύρο Κύκνο. Χρησιμοποιώντας ένα υπέροχο σενάριο για άλλη μια φορά καταφέρνει να μας σύρει στον βούρκο των χαρακτήρων του μην αφήνοντας μας να πάρουμε τα μάτια από την οθόνη.

Αυτό που κάνει την ταινία τόσο ξεχωριστή είναι η άκρως διεισδυτική ματιά στα άδυτα της ψυχοσύνθεσης της Νάταλι Πόρτμαν, κάτι το οποίο έχει καταφέρει σε όλες τις προηγούμενες του ταινίες ο σκηνοθέτης αλλά εδώ συγκεκριμένα κάνει επίδειξη ικανοτήτων αφήνοντας τον θεατή έρμαιο του. Θυμάστε τα πλάνα που ακολουθούσαν τον Μικι Ρουρκ σε κάθε του κίνηση στον Παλαιστή? Εδώ ετοιμαστείτε για μία άκρως αριστοτεχνική βουτιά στην ψυχοσύνθεση της βασικής πρωταγωνίστριας. Μαθαίνουμε τα πιο βασικά, ότι χρειάζεται δηλαδή για να παρακολουθήσουμε το υπόλοιπο της ταινίας το οποίο είναι δομημένο με τέτοιο τρόπο και σε τόσο λίγο χρόνο που σε κάνει να αναρωτιέσαι πως από το ζενίθ φτάνει κανείς μέσα σε λίγη ώρα στο ναδίρ.

Όσον αφορά τις ερμηνείες οφείλω να ομολογήσω ότι τόσο οι πρώτοι όσο και οι δεύτεροι ρόλοι είναι τόσο προσεκτικά μοιρασμένοι, ενώ όσοι δεν έχουν πειστεί για το υποκριτικό ταλέντο των Natalie Portman, Vincent Cassell και Mila Kunis θα σηκώσουν τα χέρια ψηλά. Χρόνια είχαμε να δούμε τέτοιες ερμηνείες και δη από ηθοποιούς που ούτε πρωτοεμφανιζόμενοι είναι και πάνω κάτω έχουν ήδη δείξει τα διαπιστευτήρια τους. Ειδική μνεία πρέπει να γίνει τόσο για τον ρόλο της Kunis όσο και της Hersey που υποδύεται την μητέρα της Πόρτμαν και πραγματικά βγάζει τα καπέλο σε όσους την θεωρούσαν ξεγραμμένη.

Δεν διατίθεμαι να κάνω spoiler, αλλά απλά παρατηρήστε τα τελευταία 15 λεπτά της ταινίας και διαψεύστε με αν αυτή η σκηνή μπορεί να συγκριθεί με οτιδήποτε πέρασε μπροστά από τα μάτια μας τα τελευταία χρόνια μπροστά από την κινηματογραφική οθόνη. Συνοπτικά μία ταινία που δεν πρέπει να χάσετε για κανέναν απολύτως λόγο, διότι απλά απλούστατα μιλάμε για ένα instant classic και μία ταινία που ξεφεύγει με χαρακτηριστική άνεση από τον τόνο που βγάζουν οι κινηματογραφο-βιομηχανίες κάθε χρόνο.

Έχουμε δει τα τελευταία χρόνια έχουμε δει πολλές ταινίες στο είδος οι οποίες μπορεί να έχουν προσπαθήσει, ωστόσο υποπίπτουν στα ίδια και τα ίδια, χωρίς να… παίζουν έξυπνα με το θέμα τους, αλλά αυτό δεν ισχύει με την ταινία Don’t Breathe.

Η ταινία βλέπεται με αρκετό ενδιαφέρον και σίγουρα πολλές φορές σε καθηλώνει στην θέση του, έχει αγωνία, έχει τρόμο, στοιχεία που έχουν εκλείψει και ελάχιστες ταινίες του είδους καταφέρνουν. Η κεντρική ιδέα μπορεί να είναι σχετικά κοινότυπη, αλλά σίγουρα έχει ωραία ατμόσφαιρα και σκηνοθεσία.

Το Don’t Breathe, μπαίνει δυνατά από τα πρώτα λεπτά, όπου μαθαίνουμε πράγματα για τους χαρακτήρες, χτίζει ατμόσφαιρα και μπορεί να υποπίπτει σε μερικές ευκολίες, υπάρχουν όμως μερικές πολύ δυνατές σκηνές και σίγουρα όσο πλησιάζει το τέλος υπάρχει μεγάλη αγωνία.

Οι ευκολίες δίνουν και παίρνουν σε κάποια σημεία, ακόμα και αυτό όμως είναι με πολύ ωραίο τρόπο και εκπλήξεις, ενώ η ταινία προσπαθεί να προσαρμόσει την πλοκή πάνω στους χαρακτήρες με διάφορες ανατροπές και προβληματισμούς.

Το Don’t Breathe είναι έξυπνα εκτελεσμένο (ειδικά η σκηνή με το σκοτάδι είναι εξαιρετική), πετυχαίνει γενικά τον σκοπό της διότι όχι απλά περνάς διασκεδαστικά την ώρα σου (έχει μερικές σκηνές που θα τα… χρειαστείτε) και θα σε κάνει να… τρως τα νύχια σου.

Έχει καλές στιγμές και η ιδέα της είναι πολλά υποσχόμενη, μπορεί το φινάλε της να είναι αρκετά διφορούμενο, όπως και 2-3 σκηνές ακόμα, ωστόσο αν το σκεφτούμε με δεύτερη ματιά όλα αυτά τα πράγματα στέκουν, χωρίς να θέλουμε να κάνουμε κάποιο spoiler, σε μια ταινία πραγματικά καθηλωτική και εντυπωσιακά σκηνοθετημένη.

Το Don’t Breathe είναι ένα πολύ δυνατό θρίλερ, προσφέρει μια πολύ καλή εμπειρία που είναι αξιομνημόνευτη και σίγουρα πετυχαίνει αυτό που θέλει και μάλιστα καλύτερα από τον μέσο όρο του είδος, σε μια σχεδόν άψογα στημένη και πραγματικά αγωνιώδης ταινία.

Η βραβευμένη με Όσκαρ σκηνοθεσίας Κάθριν Μπίγκελοου (μαλιστα είναι η μοναδική γυναίκα που το έχει πετύχει) καταπιάνεται για μια ακόμα φορά με ένα στρατιωτικό-πολιτικό θέμα, αυτή την φορά όμως ακόμα πιο σημαντικό και επίκαιρο από την προηγούμενη ταινία της (το απλά συμπαθητικό Hurt Locker).

Ξεκινάει την ταινία δείχνοντας μας την ημέρα της 11ης Σεπτεμβρίου, ωστόσο χωρίς να βλέπουμε εμείς εικόνα παρά μια μαύρη οθόνη και ηχητικά ντοκουμέντα. Εν συνεχεία, έχουμε να κάνουμε με βασανιστήρια τα οποία ως επι το πλείστον είναι σκληρα, αλλά αυτό δεν απεικονίζει πλήρως την εικόνας της ταινίας που θέλει να κάνει η Μπίγκελόου καθώς το κεντρικό της κομμάτι και το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας επικεντρώνεται στο σασπένς και τις κινητοποιήσεις των υπευθύνων για την δολοφονία του Οσάμα.

Η σκηνοθέτιδα διαλέγει να μην πάρει θέση στα γεγονότα (αν και παρά το ότι πολλοί θα την θεωρήσουν Αμερικανιά, υπάρχουν μπηχτές για την κυβέρνηση) και απλώς να καταγράψει με ντοκιμαντεριστικη αισθητική και γρήγορο μοντάζ τα γεγονότα, κάτι που αφαιρεί πόντους από την καλογυρισμένη ταινία.

Η ταινία στο μεγαλύτερο της κομμάτι έχει καλό ρυθμό, ωραίες ερμηνείες φυσικά με την Jessica Chastein να κλέβει εύκολα την παράσταση (δικαιότατη η υποψηφιότητα της στα πρόσφατα Όσκαρ) αλλά προσωπικά θεωρώ ότι οι Mάρκ Στρόνγκ και Τζέιμς Γκαντολφίνι έπρεπε να έχουν μεγαλύτερους ρόλους.

Γενικά πάντως το Zero Dark Thirty είναι μια ταινία που περιμένεις τι θα δείς με ενα εξαιρετικό τελευταίο μισάωρο (άρτια σκηνοθετημένο) και γενικά παρακολουθείται με μεγάλο ενδιαφέρον, ωστόσο θα μπορούσε να έχει και λίγο μεγαλύτερη κριτική άποψη.  Αξίζει πάντως τον κόπο, καθώς πρόκειται για μια εξαιρετικά καλοφτιαγμένη ταινία.

Από την αρχή, η ταινία Contratiempo προσπαθεί να χτίσει μια ενδιαφέρουσα πλοκή και η εξέλιξη είναι ακόμα καλύτερη από το ημίωρο, ενώ αυτά που ακολουθούν είναι δεδομένο ότι δεν περιμένεις και έχεις δει, έχοντας σταδιακά έναν ρυθμό ανατρεπτικό και μια απίστευτη αγωνία.

Η ταινία έχει πολλές σκηνές που κυριολεκτικά σε κάνουν να γραπωθείς από την καρέκλα, με τις εξελίξεις να είναι καταιγιστικές και όλα να έρχονται με πολύ έξυπνο τρόπο, με αποκορύφωμα φυσικά το δυνατό φινάλε, που σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό.

Φυσικά και δεν θα αποκαλύψουμε τίποτα, αλλά σε κάνει γενικά να σκεφτείς πολλά πράγματα. Μπορεί αρχικά και φαινομενικά με όσα δείχνει το trailer να μην εντυπωσιάζει και τόσο η ιδέα ή να μοιάζει ότι την έχουμε ξαναδεί, ωστόσο σε καμία περίπτωση δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο και πραγματικά ο θεατής μένει πραγματικά άφωνος με όσα εκτυλίσσονται στο Contratiempo.

Μετά το πρώτο ημίωρο και την παρουσίαση των χαρακτήρων (και αφού φυσικά η ταινία έχει ξεκινήσει με μια σκηνή πολύ σημαντική) και όσο πλησιάζουμε στο δεύτερο μισό, ο θεατής μπαίνει σε σκέψεις, ενώ υπάρχουν πολλά γεγονότα τα οποία μένουν στο μυαλό για πολλούς λόγους και φυσικά δοσμένες με μεγάλη αγωνία, με το φινάλε σίγουρα να μην μπορεί να το μαντέψει κανείς.

Το μυστικό με την ταινία Contratiempo είναι ότι δεν θέλει να ξεπετάξει έτσι απλά την πλοκή της και ότι έχει χτίσει με ένα συμβατικό φινάλε, ούτε και να χρησιμοποιήσει τα κλισέ του είδους, ωστόσο καταφέρνει να προσφέρει και κάποιες ανατροπές, κρατώντας τον θεατή σε εγρήγορση.

Εκείνο που κάνει την διαφορά στην ταινία είναι πως σε καμία περίπτωση δεν τον… εφησυχάζει και ότι δεν τα προσφέρει όλα στο “πιάτο” και ειδικά στο τελευταίο εικοσάλεπτο καταφέρνει να του βάλει δύσκολα, με σκηνές που θα θυμάσαι για καιρό.

Γενικά κυρίως στο δεύτερο μέρος υπάρχει μια εντυπωσιακή στροφή και ουκ ολίγες ανατροπές, που δίνουν ακόμα μεγαλύτερη αύρα στην ταινία, αλλά δεν θέλω να πω περισσότερα για την ταινία, διότι είναι κρίμα να χαλάσω κάτι, καθότι σπάνια μια ταινία αυτού του είδους καταφέρνει να σε κρατήσει σε τόσο μεγάλη αγωνία. Ακόμα και 2-3 ψεγάδια που έχει και ίσως μικρά “κενά” δεν την επηρεάζουν σχεδόν καθόλου.

Για να συνοψίσουμε, το Contratiempo αποτελεί ένα από τα πολύ καλά δείγματα του είδους,μια ταινία καθηλωτική, αποφεύγει όσο μπορεί τους φθηνούς εντυπωσιασμούς και μετατρέπει ακόμα και τα ελαττώματα της σε πλεονεκτήματα. Μια ταινία που ΔΕΝ πρέπει να χάσετε αναμφίβολα!

Δείτε το βιντεάκι


Cineramen

Νίκος Δρίβας

Facebook Twitter Google+

Δημιουργός και συντάκτης του www.cineramen.gr αλλά κυρίως φανατικός του σινεμά

Share

Δείτε ακόμα στο Cineramen

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.